Melbourne, een gewone stad, gewoon een hete stad                                               26-1-2006
Noord-Tasmanië                                                                                   29-1-2006 t/m 31-1-2006
 

Melbourne, een gewone stad, gewoon een hete stad                                               26-1-2006

Hoe zal ik Melbourne eens omschrijven? Mix van Rotterdam en elke andere willekeurige grote stad. Een moderne stad langs de rivier de Yarra, rechte eindeloze winkelstraten. Onze camping staat in een troosteloze buitenwijk, wat ook niet echt helpt. Als ik de receptioniste vraag wat ze zou doen morgen met Australian Day (vergelijkbaar met onze Koninginnedag) als ze niet zou werken, kijkt ze me vermoeid aan en antwoord, "Thuis in de airco". Goedgemutst besluiten we van de Australian Day te gaan genieten (hé gezellig een feestje). Zonder ons echt goed te laten informeren, gokken we op Federation Square, het moderne middelpunt van Melbourne. Jackie krijgt een huilbui (nou ja een hysterische gilbui) op de trappen in de brandende zon, terwijl ik een cameraploeg in mijn gezicht geduwd krijg met de vraag wat ik van het 'American Express tennis evenement' vind. Man ik kom net aan en gebruik MasterCard, maar antwoord natuurlijk lachend in het camera 'terrific'. De Australian Open is ook aan de gang en een te blonde tennisster deelt handtekeningen uit (ze komt me akelig bekend voor uit de roddelbladen die ik natuurlijk alleen bij de kapper lees). Langs de Yarra River zou het moeten gebeuren, theater, muziek, etc. Maar er loopt een handje vol mensen en het enige publiek is familie van... desbetreffende artiest en domme toeristen. Alle politie die op de been was (ja ja ook hier zijn ze geschrokken van het terrorisme), is gaan zitten. We knutselen met andere Aussie kids nog wat bloemen in elkaar voor de 10 meter hoge Dingo voor het World Book of Records tijdens de Commonwealth Games in maart en slenteren nog wat langs het kindergedeelte. Het is té warm om ook maar enige activiteit te ondernemen, zelfs in de rij staan voor het springkussen is onverantwoord en de poffertjeskraam laten we links liggen. We komen wat op adem in het coole en koele skatehonk tussen de 15-jarigen die ons wat beteuterd aankijken, maar we worden er niet uitgegooid en genieten van de airco en koude cola. In de grote knutseltent doen we nog een enthousiaste poging en Jackie maakt een toverstaf en spinnenarmband. Dan kan ik nog maar aan één ding denken, het zwembad op de camping, wegwezen hier. Heel irritant vertellen 2 Duitsers in de bus wat voor een géwéldige Australian Day ze hebben gehad; de optocht was geweldig en het gratis concert erg swingend. Oké, dit is de eerste de de laatste keer dat ik onvoorbereid de stad in ga, beloof ik mezelf. We hebben deze hete dag duidelijk verklooit, maar ja dat zal nog wel eens vaker gebeuren. Als we eindelijk in het zwembad liggen brengt het water wél verkoeling maar de regenbui helaas niet, let's call it a day.

En wat doe je op een vrije dag als het nog steeds boven de 40C is en je hebt een kind? Juist dan ga je lekker naar het wereldberoemde aquarium van Melbourne (met airco) met de rest van Australië, want die hebben allemaal gewoon nóg een vrije dag. Poeh, wat is het druk zeg, dat zijn we niet meer gewend hoor. Voordat we aankomen is Jackie natuurlijk alweer gillend van plezier tot haar onderbroek nat geweest in de spuitende fontein op de South Bank. Gelukkig mogen we een handdoek lenen van een beter voorbereide moeder. De aquaria zijn prachtig allemaal 360 graden gebouwd. Dat betekent dat je er helemaal omheen kan lopen óf dat je er in kan gaan staan en de vissen rondom zwemmen. We genieten van kleurige vissen, schildpadden, aaien van de zeesterren, de reuze inktvis (die op 500 meter diepte woont), haaien en als klap op de vuurpijl het voeren van de sting rays (reuze, echt reuze mantra's) en haaien, wat door een duiker gebeurd. Omdat het aquarium om ons heen gebouwd is, is het zó spectaculair. Je ziet de beesten happen en de duiker verdwijnt gewoon tussen de hongerige en opdringerige dieren. Wat een geweldige baan moet dat zijn om je elke dag tussen die indrukwekkende zwemmers te mogen begeven (zoals je kunt zien is deze ervaring op mijn Top 5 beland).

Helaas blijft ook de volgende dag de hitte hangen, maar nu onder een klef wolkendek. We verlummelen de dag in de hippe wijk St Kilda aan zee, wachtend op de boot naar Tasmanië. Het is te heet om wat te ondernemen, maar ik ruik mijn kans en probeer natuurlijk nog even te winkelen. Helaas ook ík moet het opgeven, kom maar op met die boot! Ik heb Coert voorzien van zeeziek pillen en voodoo polsbandjes (soort accupunctuur drukpuntbandje), maar dat blijkt allemaal overbodig. De boot is meer een drijvend hotel en de zee is zo glad als een biljartlaken. Niet gek voor één van de wildste zeeën ter wereld. We hebben een super de luxe 4 persoonskamer mét douche en toilet. De volgende dag worden we gewekt door de stem van de kapitein. Goedemorgen het is 6.15 uur en we komen zo aan in Devonport. Kunnen de eigenaren van de voertuigen op dek 3D zo dadelijk zich naar hun voertuigen begeven? We hebben geen flauw idee waar we staan en als we met koffie en Jackie nog in pyjama de camper inspringen rijden we als 3de auto van die immens grote boot af.

Noord-Tasmanië                                                                                   29-1-2006 t/m 31-1-2006

Tasmanië is een echt eiland; in heel veel delen is de tijd stil blijven staan en de bewoners zijn op een sociale manier exentriek en eigengereid. En dan het weer, het weer is zo onvoorspelbaar, zo levendig. "If you don't like the weather, wait half an hour". 't Is raar, maar waar. Je voelt gewoon dat zowel Antarctica als heet Australië dichtbij zijn, het weer kan zo snel omslaan, dat vond ik eigenlijk nog wel het meest indrukwekkend. De eerste dag rusten we uit in Kelso. We staan aan een heerlijk grasveld met springkussen, dus Jackie vermaakt zich prima en Coert vermaakt zich met het verwisselen van de 1e (en de laatste?) lekke band. Voor het eerst bouw ik de eethoek om naar loungebank. 's Avonds lopen we langs de riviermonding in zulke dichte mist dat zelfs Coert niet té ver weg durft. De volgende dag is het weer inderdaad volledig omgeslagen naar een strakke 25 C en fietsen we langs het strand naar Greens Beach. De Tasmaniërs vinden alles boven de 20 C lekker strandweer dus het is gezellig druk met zo'n 10 zonaanbidders.

De laatste 2 dagen van januari reizen we rond Launceston, we genieten van ons zoveelste broodje Tasmaanse zalm. Dit keer doen we dat op de lavendel farm en de lavendel (een deel helaas net gesnoeid) rijkt zover je oog kan zien. In Launceston brengen we een bezoekje aan Alesha en Tahnee (je weet wel van die hele grote bus) en wandelen heerlijk langs de Cataract Gorge om te genieten van jawel, alweer een uitgebreide lunch met zalm. Jackie zit sinds lange tijd weer eens een kwartiertje stil aan tafel (uit lunchen gaat 10x beter dan 's avonds uiteten, wat we niet meer doen omdat het meer stress brengt dan plezier). We zijn onder de indruk van deze (voor ons) onbekende stad; prachtige Victoriaanse gebouwen, vriendelijk gebouwd tegen een heuvel uitkijkend op de rivier de Tamar. Het brengt bij mij herinneringen van York (UK) terug.