|
| |||||
|
Laatste aanpassing 01-01-2012
|
|||||
|
4500 km
17-1-2006 4500 km 17-1-2006
Commercieel Philip Island, heel veel pinguïns
21-1-2006
|
|||||
"Oh je loopt pas 4500 km achter', zegt Coert als ik hem vraag nog even
in zijn herinnering te peuteren. Alhoewel voor the Prom hoeven we niet
ver te graven, wat een fantastisch nationaal park zeg, dat is in onze
herinnering gegrifd. The Tidal River mondt uit in een aquablauwe zee met
een heel breed strand waar vakantiegangers genieten van zee en een potje
Australisch voetbal of cricket. Op bush campings staan we altijd tussen
fitte Aussies die houden van biken en hiken (ons type zeg maar) terwijl
rond grote steden en op luxe campings toch akelig veel dikkerdjes zich
in het zwembad begeven (ik zei nog zo geen bommetje....oké flauwe grap
maar dat mag van een ex-Melkunie werknemer). Jackie trapt gezellig een
potje voetbal mee met een stel stoere jongens die haar wel grappig
vinden. De meisjes op
Goed
terug naar the Prom. 's Middags wagen we toch een wandeltocht die
natuurlijk uitloopt op een hike van 4 uur. Inmiddels ben ik voorbereid
en stouw m'n rugzak vol met een voedselpakket om te overwinteren. De
paden zijn prachtig en leiden ons over rotspartijen en door donkere
bossen en de uitzichten zijn indrukwekkend, zelfs met dit grijze weer.
Onderweg komen we niet alleen veel andere enthousiaste wandelaars tegen
maar ook verschillende zeer giftige (zo niet dodelijke) slangen. Een
Tigersnake slingert over het pad, die ik overigens pas opmerk omdat mijn
tegemoetkomend verkeer stil staat. Een paar honderd meter verder ligt
een Copperhead lekker te luieren langs het pad. Ja, we beginnen de
slangen al aardig te herkennen en ach, zolang je maar niet op ze staat,
zijn het best aardige diertjes. Aangestoken door het natuurschoon
besluiten we de volgende dag de Mount Oberon (500 + meter, dat noemen
wij een heuveltje, toch?) te beklimmen. We worden met fiets en al met de
pendelbus naar boven getransporteerd waar de klim begint. Jackie besluit
in één oogopslag dat haar beentjes moe zijn (het is pas 10.30 uur). Ik
chanteer haar door op elke bocht een Smartie te beloven, maar de
realiteit leert dat ze alle Smarties heeft weten los te peuteren en
achter de kiezen heeft, maar nog steeds geen stap verzet heeft. Ja,
Coert dat wordt sjouwen. Coert zijn conditie is bewonderenswaardig en
als ook de zon nog doorbreekt dan werkt mijn mannetje zich aardig in het
zweet. Op dit soort momenten ben ik altijd heel blij dat 
Coert zelf de
initiatiefnemer is van al onze hikes. Als het echte klim- en klauterwerk
begint wil Jackie natuurlijk wél zelf lopen (zolang er maar rotsen en
trappen zijn, dan is ze altijd heel enthousiast). De harde wind giert
ons op de oren en we trekken onze capuchons strak over de oren en
bereiken de top. Wat een uitzicht, wat een geweldige beloning! De ene na
de andere jade groene baai ontluiken zich vanaf deze hoogte. We love the
Prom! Naar beneden wil Jackie wel tussen ons inlopen of eigenlijk meer
slingeren. We downhillen het laatste stuk keihard op onze fietsen naar
beneden om nog even een duik te wagen op Squaky Beach (oh wat is dat
water groen, oh wat is dat strand wit en zacht). En dan helaas, moeten
we alweer helaas door (waarom ook alweer Coert?).
Philip Island is de eerste plaats waar we zijn, waar de Aussies snappen
hoe ze geld kunnen verdienen aan toeristen. Wat een commerciële boel
zeg, maar eigenlijk vinden we het heel erg leuk (niet in de minste
plaats omdat ik 50 meter van onze camper van mijn holistische massage
geniet, gegeven door 2 vrouwen die dit doen om hun reis te bekostigen)
De eigenaresse van de camping denkt dat je het eiland (30 bij 10 km) in
1 dag wel gezien hebt, dat is dan weer niet zo'n commerciële opmerking.
Maar ja, wij Nederlanders willen natuurlijk alles fietsen dus we boeken
er nog maar een paar dagen bij. Nou en wat hebben we gefietst, we hebben
onszelf overtroffen en dat bij 35 C. 't Begon allemaal met een klein
rondje Churchill eiland, we beginnen met koffie en rijden in 15 minuten
rond het eiland, wat een heel bijzondere broedplaats voor is voor vogels
die helemaal van Alaska komen om hier hun ding te doen. Wij zijn echter
niet van die birdwatchers, dus Coert zegt "Kom we zijn lekker opgewarmd,
laten we nog een stukje doorrijden". Een prachtig aangelegd fietspad
langs duinen trapt lekker weg, maar we moeten wel even onze waterflessen
bijvullen bij het tankstation. Zolang je fietst voel 
je de hitte niet,
maar als ik van mijn fiets afstap gutst het zweet over mijn voorhoofd.
De bediende kijkt me wat beteuterd aan in mijn fietskloffie. We trappen
vrolijk door naar het nationale park op zoek naar onze eerste koala's in
het wild, helaas niet gevonden. De fietstocht leidt langs oevers en de Rhyll Inlet is adembenemend mooi. Ook hier zijn weer km's boardwalk
aangelegd (soort houten vlonders op palen). Enerzijds om de natuur te
beschermen en anderzijds om de Australiërs aan te moedigen te bewegen.
Wij vinden de boardwalks altijd heel uitnodigend en lopen ze te pas en
te onpas, met name omdat Jackie daar zelf overheen wil lopen met de
kreet "das een grote waaibrug" (nog Dora kenners onder ons?). De
waaibrug voert ons kilometers de mangrove in, wat genieten we toch elke
keer weer van de natuur vanaf onze zadels. In Rhyll aangekomen ontdekken
we een verrassend goed eettentje aan het strand en Coert verrast me door
geen eten te bestellen (ik bestel daarentegen natuurlijk een lekkere
grote lunch). Op de terugweg blijkt dat inderdaad een verkeerde
beslissing (ja die van mij) en wordt gepest met pijn in mijn zij. Op één
of andere manier fietsen we terug altijd sneller (dan ruiken we de
camper weer).
Als we langs het informatiecentrum komen besluiten we toch
nog maar even te informeren naar de "Penguin Parade". Elke avond is deze
attractie uitverkocht (ja het is nog steeds hoogseizoen). Hoeveel
kaartjes hebben jullie dan al voor vanavond verkocht, zo'n honderd? Nee,
voor vanavond zijn al tegen de 4.000 kaartjes verkocht, krijg ik terug
te horen. Wat 4.000 mensen die tegelijkertijd naar een paar honderd
pinguïns kijken (die maar 30 cm hoog zijn) die uit het water komen? Yep.
Zitten er zoveel toeristen op het eiland? Later hoor ik van mijn buuf op
de camping dat het als dagtocht wordt aangeboden vanuit Melbourne. Oh,
dus we zitten tussen de bussen Japanners? Yep. Nou vooruit, laten we ook
eens iets toeristisch doen. We boeken de kaartjes en hoeven er vanavond
pas om 21.00 te zijn. Jackie heeft lekker op de fiets geslapen dus die
houdt het ook wel vol. Onder het eten kijkt Coert nog eens een keer op
de kaart begint te rekenen en verrast ons met de uikomst. Wat blijkt? We
hebben vandaag 50 km onder de banden (en dat blijft dan ook ons record
stel ik vast, er moet nu echt een fietsbroek komen besluit madam, later
met mijn verjaardag is mijn zus zo lief die per post aan mij cadeau te
doen, YES YES YES). De pinguïn parade blijkt één groot commercieel
festijn te zijn, waar zelfs mensen ingehuurd zijn om het verkeer te
regelen. We worden eerst door een aan één schakeling van prullaria geleid
om vervolgens (inderdaad met 1000-en) een plaatsje te veroveren achter
de touwen op het strand. 'Jackie, áchter de touwen' herhaal ik 10 keer
tot ik zo slim ben haar mede te delen dat de pinguïns bijten als je te
dicht bijkomt (wat ook echt zo is, zo dat zal haar leren). Helaas mag er
niet gefotografeerd worden, immers de beestjes komen niet voor niks na
zonsondergang uit het water. Stel je voor dat de flitslichten de
commercie de nek om zou draaien. Iedereen begint 'oh' en 'ah' te roepen
als we de eerste koppies in de branding zien. Uiteindelijk komen er
duizenden uit zee. Voor iedere bezoeker 1 pinguïn, zeg maar, en zo voelt
het ook. De boardwalks zijn zo mooi aangelegd dat je met de pinguïns
samen oploopt richting hun nest met jongen. Het is geweldig om zo
dichtbij te kunnen komen. Deze kolonie is al decennia zo gewend aan de
mens dat het enerzijds hartverwarmend en anderzijds vervreemdend werkt.
Je kunt ze bijna aanraken, is het nu een dierentuin of niet? De jongen
vechten om het voedsel, wat Jackie nog het meeste bezighoudt. Ja, onze
kleine meid is oplettend maar ook afgedraaid na deze vermoeiende dag.
Nee, en denk maar niet dat ze in de camper in slaap valt als we om 22.30
naar de camping terugrijden.
We besluiten dan maar 'all the way' te gaan en boeken voor de volgende
dag ook nog de zeeleeuwen toer. De lucht is strak blauw, er staat weinig
wind en de voorspelling voor de dag is hot, bloody hot (boven de 40 C).
Waar beter te vertoeven dan op het water, toch? Met zo'n 30 andere
toeristen boorden we om 10.00 uur in toeristisch Cowes. Zodra we op open
water zijn, voel ik het weer, het absolute gevoel van thuis komen. Als
ik stevig losstaand op het voordek als vanzelfsprekend de stevige
deining corrigeer, voel ik het geluk mijn bloedvaten vullen. Waarom heb
ik dat toch altijd? Geloofd er iemand in reïncarnatie? Anyway, na ruim een uur
varen komen we voorbij de Nobbies bij Seal Rock. Met één woord geweldig,
8.000 zeeleeuwen begroeten ons hartelijk. Ze duiken in zee, dartelen
onder de boot door, gaan op hun rug liggen om ons eens goed te bekijken,
zwaaien met hun vinnen of geven een showtje stoeien op de rotsen. Jackie
gilt 
van plezier, "Kijk die, kijk die mam, die vind ik lief". Ik laat
zonder gene het kind in mij vrij en spring net zo enthousiast op en neer
als mijn dochter. Wat een geweldige ontmoeting in de vrije natuur. We
varen wel
een uur lang van alle kanten langs de rotsen en zien grote robben
met behaarde ruggen tot jonkies die aan het oefenen zijn met het landen
op de rots. "Kijk die kan al goed zwemmen, dat is een grote meid',
becommentarieert onze grote meid. 'Dag zeeleeuwen, daag lieve
zeeleeuwen' zwaaien we allemaal als we afscheid nemen. Terugvarend gaat de zee ruw op en neer en steekt de
wind op. De boot gaat behoorlijk op en neer, maar Coert weert zich
kranig en Jackie doet alsof er niets aan de hand is, zit lekker te
kleuren of springt het dek op en neer (met zwemvest, dat dan weer wel).
Ach zo moeder, zo dochter, zullen we maar zeggen. Terug in Cowes blijkt
de boot vanwege de wind niet meer uit te varen. Van de groep toeristen
die staan te wachten, begint een jongetje hartverscheurend te huilen. Ik
heb te doen met de duidelijk teleurgestelde groep en terecht. Dat was $100 well spent. "Deze komt zeker in mijn Top 5!", zeg ik enthousiast
tegen Coert. Oké het is tijd voor een Top 5. Aangezien we deze Top 5
vaststellen 5.000 km verder dan deze trip, kan het zijn dat daar
plaatsen tussen zitten waar wij nog over moet schrijven.