Laatste aanpassing 01-01-2012

  Hier is de start
  Waar zitten we?
  Reisverhalen
  Dit is puur Jackie
  Plaatjes onderweg
  Een berichtje?
  Hoe ons te bereiken
  Links
  Alleen voor ons!

 

Zoals je leest heeft Australië ons niet in de steek gelaten en ook de afwisselende landschappen en sferen zijn zo verrassend dat ik helaas even moet samenvatten: Ben Boyd park, paradijselijke stranden. Eden, heerlijk vissersdorp met gezellige haven. Mallacoota, in het middle of nowhere, komen we in een afgeladen gezellig dorp terecht met alleen maar visfanaten (elke campingplek heeft zijn eigen aanlegsteiger). 's Morgens geniet ik aan het ontbijt van het uitzicht op het meer, waar de vissers hun vangst schoonmaken en hun afval richting de pelikanen gooien. Lake Entrance, hét vakantiedorp waar het eindelijk lukt om in een gezellige ambiance 's avonds op het terras aan het water een biertje te drinken (de Aussies hebben nogal moeite met openingstijden en aankleding). Helaas eindigt deze bestemming dus in mineur omdat het té druk is en het weer té Nederlands.

De Victoria Alps (Alpine National Park) bestaat voor een heel groot deel uit 'spookbos', net zoals de Snowy Mountains. Uren rijden we door zwartverbrande bossen , maar het ondergewas is alweer aangegroeid en staat in de bloei. Vrolijke alpenbloemen tussen 't zwart dat afsteekt tegen een strakblauwe lucht, heel surrealistisch, heel paradoxaal. Bright is een engelsachtig dorp, liggend in een kom tussen de bergen. De tuinen zijn prachtig verzorgd en het eten is verrukkelijk (dat is dan weer niet zo engels). We vermaken ons sportief op de fiets genietend van de railtrail. Toen het oude boemeltreintje werd opgebroken waren de Aussies zo slim om asfalt te storten. Zo ontstond een fietsroute van 100 km met jáwel de oude stations als picknickarea's. We zullen nog verder op (o.a. Bairnsdale) vaker een stuk fietsen van deze geweldige fietsroute. Het openbare zwembad is de rivier met glijbaan en springplank en is uiteraard gesponsord door de plaatselijke rotary (alle speeltuinen en bankjes in Australië hebben een naamplaatje van een willekeurige sponsor). In Beachworth beland je in het oude Wilde Westen (goudzoekers plaatsje). De tijd is stil blijven staan en op hoge houten veranda's in te oude hotels smaakt het bier heerlijk. Het is zo heet dat onze poging nog een stuk railtrail te trappen 1 km van de camping eindigt in de plaatselijke rivier en een paar uur later dus in de plaatselijke kroeg, waar Jackie en ik overigens de enige meisjes zijn (hoe bedoel je de tijd is stil blijven staan). We krijgen in de hitte natuurlijk direct spijt van de alcohol in ons toch bijna kokend de bloed. Het weer in Victoria is heel apart. Of het is over de 40 C en te heet om je te bewegen (inmiddels al 5 dagen gehad) of het is bewolkt en koel (ronde de 20). Wel lekker om dingen te ondernemen, maar ja, je mist dan de mooie vergezichten en dus Coert zijn adembenemende mooie plaatjes (niets ergers voor Coert dan grauw weer en elektriciteitspalen, inmiddels ademt Coert als een fotograaf en laat zelfs zijn eten staan voor een mooi plaatje en dat zegt heel wat!). Een Queenslander zei tegen mij over Victoria "If you can't stand the weather, you certainly won't stand the people". Je begrijpt er leeft enige rivaliteit tussen de staten. Dus je raadt het al, de volgende dag rijden we in de kou en de miezer over de prachtige hoogvlakte, genaamd Rocky Valley. De dirt road bij Falls Creek spoort mij aan om kuilen en bomen ontwijkend mijn eerste kilometers achter het stuur door te brengen. Dat valt niet tegen maar er is geen kip te bekennen en ik ben de 3de versnelling niet uitgeweest dus echt opscheppen mag ik niet. De prachtige mystieke mistige tocht langs groen/blauwe gumtrees brengt ons op de bushcamping van waaruit we nog 1 wandeltocht wagen. Jackie heeft een nieuwe zin ontdekt "mijn beentjes zijn moe" wat haar te pas en te onpas op Coert zijn nek doet belanden. We zien zelfs nog een zonnestraal en sluiten de dag af met een heus kampvuurtje. De volgende dag rijden we uren lang vreselijke slingerwegen, dat ik niet weet wat erger is, al dat draaien of hobbelen over dirtroads (had ik al verteld dat ik eigenlijk helemaal niet zo van auto rijden houd en we hoeven nog maar zo'n 30.000 km dus dat valt we mee). Maar goed plotseling verandert de omgeving in Africaanse taferelen. Eindeloze gele vlaktes met hier en daar een knoestige boom, in de verte bergen en zachtsliertige wolken. "Hier zou een giraffe of leeuw niet misstaan", grappen we nog. Dan zien we de bordjes met 'African Lovegrass'. Echt begrijpen doen we het niet, want de Aussies zijn namelijk heel trots op oorspronkelijke begroeiing en echt uitnodigend is het ook niet. Doen wij het toch liever in een hooiberg. We bereiken Loch Sport dat ingeklemd is tussen aan de ene kant meren en wetlands en aan de andere kant zee. In de middle of nowhere staan we op de ransigste camping maar op de fiets worden we beloond met waanzinnige vergezichten. Trappend langs modderige wetlands weerkaatsen alle spiegelgladde meren ons de prachtigste kleuren toe, van rode heide tot knalblauwe lucht en helderwitte wolken. Door rare bewegende wezens op wielen hoppen de kangaroes opgeschrikt in groepen de ondiepe meren over, wat een heel grappig gezicht is. De fietstocht eindigt op het strand. We merken dat we steeds meer offroad (tracks, strand, wetlands, etc) gaan fietsen wat natuurlijk veel uitdagender is en met onze verbeterde conditie wonderbaarlijk goed gaat. 's Avonds word ik versiert door een dronken kerel (is me al in jaren niet meer gebeurd) en genieten we met ondergaande zon op het (natuurlijk net te koude) terras van fish en chips.

De volgende dag valt de officiële fietstocht tegen en laten we Loch Sport voor wat het is (wegwezen hier). We rijden km's langs prachtige stranden en gratis bushcampings (richting Seaspray). Coert stuurt behendig onze bak tussen de bomen en verovert een plaatsje. We zijn de enige gekken in een camper, de rest zijn van die echte kampeerders (gat in de grond, douchen in zee-types). Ik ben uitermate content met onze privé uitrusting. Het is heerlijk weer, maar ons plan om nog een paar uur langs het uitnodigende strand te lopen, wordt door Jackie gesaboteerd. Al is het nog zo warm, Jackie blijft wind associëren met kou, hetgeen betekent dat we terug moeten naar de camper. Jackie durft zich pas weer op het strand te wagen met: spijkerbroek, jurk, regenlaarzen, muts en jas en bij Papa in de draagrugzak (opwaaiend zand tegen de benen resulteert stantepede in een paniekaanval). 't Is echt niet op aan te zien, bij 30C loopt of beter gezegd hangt Jackie erbij als een Eskimo die natuurlijk prompt in slaap valt.
 

De volgende dag is weer zo tekenend voor Australië; van superbushcamping naar hip theatercafé binnen 1 uur. De werelden wisselen elkaar zo snel af dat ik 's morgens niet weet wat ik aan moet trekken (grapje, je kunt best hip en gekleed zijn in knalrode Nike sportbroek). Tussen hip en verliefd Sale genieten we van heerlijke koffie (ja in de camper moeten we het nog steeds doen met oplos) en uren de krant lezen. Jackie speelt, rent, springt wild op en neer met de kinderen van de kok, waar niemand zich ogenschijnlijk aan irriteert. Terug in Bairnsdale voor klein onderhoud, trappen we nog een stuk Railtrail en genieten we 's avonds van een overvloedige maaltijd bij de plaatselijke gokclub. Terwijl we de camper moeten missen vermaken we ons de hele ochtend in het Family Fun Park met springkussen, draaimolen en midgetgolf. Vooral Jackie vermaakt zich met ronddraaien van haar kinderclub, wij vinden er natuurlijk niks aan, maar worden zo fanatiek dat we vals gaan spelen, niet doorvertellen hoor. Een voorproefje voor Jackie's verjaardag zullen we maar zeggen.
 


17 januari 2006, Jackie 3!                                                                                                17-1-2006

Als we 's morgens haar wakker zingen, zegt ze 'Nee, Jackie nog slapen', met een glimlach op haar gezicht. Ik heb een verjaardagshoed in elkaar geflanst en een tas met kleine cadeautjes voor haar verzameld (omdat ze alle andere cadeau's al de afgelopen maanden van me afgetroggeld heeft). Tevens vermoedend wat werkelijkheid wordt in Melbourne, als we 3 weken later 4 grote verjaardagsdozen incasseren bij de post restante van onze familie uit NL en UK. Jackie is helemaal gelukkig met haar verjaardagsbordjes en eendjes en roept "Ik ben jarig, nu, Jackie is three" (tellen gaat verbijsterend goed in het Engels). Aan pittoreske Port Albert lunchen we met een heerlijke slagroomtaart en Jackie helpt ijverig mee om met mini M&Ms haar naam erop te zetten. Kaarsjes worden uitgeblazen en dan moeten we echt weer verder, want de planning is om vanavond in Nationaal Park Wilsons Promotory (the Prom) te overnachten. Echter we hebben pech, want als we aankomen zijn we niet de enige die het park nog in willen en alle 500 campingplaatsen zijn vol. Gaan we dan eindelijk de nadelige gevolgen van het hoogseizoen ondervinden? We willen omdraaien om het morgenochtend nog een keer te proberen als Coert het toch nog één keer gaat vragen. Dan pas heeft de medewerkster door dat we buitenlanders zijn. Tja met West Australisch kenteken (de overige buitenlanders rijden in duidelijk herkenbare huurcampers van Brits of Kea) en ondergetekende begint al aardig slang te praten (whatever) hadden ze ons voor Aussie aangezien. We moeten paspoorten overhandigen en we vertellen trots dat onze kleine meid vandaag 3 geworden is. Hoe het werkt weten we niet precies maar er blijkt nog 1 internationale campingsite te zijn (ja echt buitenlanders krijgen de kans niet om aan het lotingssysteem deel te nemen dat al ongeveer een half jaar ervoor plaats vindt voor het hoogseizoen). Nou Coert het is een mooi verhaal, maar ik verdenk je ervan haar dollars en/of speelse blikken toegeworpen te hebben. Who cares, we hebben een plaatsje op Tidal River, the Prom! Hoogseizoen down under betekent overigens dat alle restaurants open zijn (nog steeds op belachelijke tijden als 20.00 sluiten), dat alle attracties op volle toeren draaien (blijkt als we de volgende dag naar de puppetshow gaan in het visiterscentre) en dat we buren hebben op de camping. Voor ons Nederlanders is het hoogseizoen gewoon gezellig, als een onverwacht zonnige doordeweekse dag aan zee, mét voldoende parkeerplaats en geen rijen voor een ijsje. De Aussies leven allemaal op minimaal 4 hectare grond en vinden een camping dus per definitie overbevolkt. Onze buren blijken overigens een erg gezellige moeder, oma en 4 kinderen. Als Jackie chipjes mag uitdelen loopt ze te stralen van geluk, steekt 3 vingertjes in de lucht en roept "Jackie is three".

<vorige pagina>                                                                                                                 <volgende pagina>