Op bezoek bij 3 levensgenieters! ...want dat zijn het, wie wil er nou niet zijn verstand op nul, alleen maar rondrijden en genieten van de dingen om je heen met je eigen gezinnetje? Op 29 november was het dan zover! In de laatste paar dagen van onze 3 weken Australië hadden we nog een paar dagen in de camper gepland. Van dat laatste is niet veel terecht gekomen, want 'Liz en Kurt' hadden een heerlijk 5-persoons huisje geregeld waar we met zijn allen konden slapen. Voor hun ook wel even lekker om wat ruimte te hebben en de was te doen. Alhoewel zo'n camper heel economisch is ingericht en geen enkel hoekje onbenut is, zou het toch wel iets te krap worden met zijn vijfen. Met onze gehuurde Hyundai Getz op naar Narrabeen (klein uurtje boven Sydney). Op een lekker plekje aan het meer en aan de zee, de biertjes staan klaar en het is net alsof we in Oude Kerkstraat op het pleintje aanschuiven. Toch wel gek als je beseft dat je dan aan de andere kant van de wereld zit. Lies is druk in de keuken om ons een heerlijke maaltijd voor te zetten en Coert geeft een demonstratie met zijn nieuwe telelens, het lijkt wel een paparazzi fotograaf. Jackie praat een stuk meer dan de laatste keer dat we haar hebben gezien waaronder ook al een paar Engelse woordjes, met dank aan Dora. Op ons grote grasveld laat Jackie zien hoe goed ze kan 'Tinkelen' (een compromis tussen voetbal en tennis). Er worden heel wat zandtaartjes gebakken, stickerboekjes leeg gestickerd en het toppunt was natuurlijk om met Niek de eendjes te voeren om ze vervolgens heel hard achterna te rennen! De volgende ochtend met zijn allen in de Hyundai naar Ku-ring-gai Chase National Park en Palm Beach. Lies en Niek werden wat misselijk van de schakelkunsten en dat in combinatie met het kleine formaat van de Hyundai maakten het ook wel weer een heel gezellig ritje. Waar is onze grote Holden Commodore automaat van 2 weken daarvoor? Donderdag nog samen naar Manly Beach en vanaf daar alweer uit elkaar. Bij het afscheid in oktober besef je je niet dat het zo'n lange tijd is, maar dat kwartje valt pas als je echt afscheid moet nemen. De volgende dag merk je ook wel weer hoe klein de wereld (en Sydney) is als je praktisch aan hetzelfde terras zit koffie te drinken en dat afscheid dus nog maar een keer moet overdoen. Niek en Niek dus weer naar huis en de 3 levensgenieters op naar de volgende camping om zoals ze zelf zeggen een rustdag te hebben!!?? Je zou verwachten dat elke dag een rustdag is. Toch nog best druk dus zo'n leven in de camper.... Niek en Dominiek

Blauwe Bergen, Katoomba                                                                                7 t/m 10-12-2005

Omdat we alle tijd van de wereld hebben, besluiten we de 'grand circular tourist drive' door de Blue Mountains te nemen. Dat klinkt alleen al erg goed. Er zijn volgens de kaart zoveel scenic drives dat we haast niet weten waar we beginnen moeten. De regen van de afgelopen weken speelt ons dit keer in de kaart, want alle watervallen bruisen vrolijk en de onbeschrijflijk mooie vergezichten zijn zo groen dat de natuurkracht je tegemoet knalt. Met strakblauwe luchten en prachtig weer, zijn we allemaal in onze nopjes. Wat een adembenemend mooi gebied! In de namiddag besluiten we vanuit Katoomba de "3 Sisters rotsen" nogmaals te bezoeken, maar dit keer te voet in de schemer. Coert hoopt op mooi avondlicht. Je kunt dagenlang tracks lopen uitgehouwen in de rotsen die slingeren langs donkerbegroeide jungle paden, watervallen en dalen zo diep en zo ver dat je vanzelf heel bescheiden wordt. Woorden schieten tekort. De avond brengt koelte, een serene deken van rust, dempt alle geluiden en kleurt de lucht goudgeel. Wat een bijzondere voettocht. Voor het eerst zijn we goed voorbereid met draagrugzak en al voor Jackie, maar die wordt ook zo enthousiast dat ze persé zelf wil lopen. Met haar kleine beentjes houdt ze ons stevige tempo bewonderenswaardig goed vol. De tocht zou 30 minuten in beslag moeten nemen, maar we schieten zoveel plaatjes en hebben zoveel 'oh en ah' momenten dat we er een uur over doen. De zon is al deels achter de bergen en Coert mist zijn (overigens niet zo bijzondere) fotomoment. Soms is de tocht ergens naartoe indrukwekkender dan het eindpunt. We zijn dusdanig onder de indruk dat we de volgende morgen een deel van de track nogmaals lopen voordat we afscheid kunnen nemen. Ja hoor, in de felle zon is het ook al zo mooi. Prachtige wegen volgen en we genieten ons suf om 's avonds op de bushcaming aan Lake Lyall de nacht door te brengen. Verder laat ik de indrukken over aan Coert zijn camera want mijn vocabulair eindigt hier.....


De volgende dag zijn we getuigen van het kneuterigste Australisch tafereeltje ooit. Vrijwilligers runnen het ZigZag treintje van Clarence naar Lithgow met zoveel liefde voor het vak, dat we ons lachen maar net kunnen inhouden. Urenlang zijn we deelgenoot van (sterke) verhalen uit het verleden en de werkplaats waar tot in het kleinste detail gerestaureerd wordt. Jackie is zwaar onder de indruk van een klasje 4-jarigen waarmee we de coupé delen. Als iedereen gaat gillen als we een donkere tunnel in rijden, zet Jackie het op een huilen en kruipt weg in mijn nek. Hé, wat is er toch gebeurd met mijn stoere meisje? Weet je nog dat wij ook altijd mogen gillen als we een brug onderdoor varen met de boot van papa? Na een kwartiertje krijgt ze er ook zin in en roept ze enthousiast "tjoeketjoek". Met pijn in ons hart rijden we bergafwaarts veel te snel de Blue Mountains weer uit. We kijken elkaar vertwijfeld aan 'Hadden we toch niet een dagje langer in Katoomba moeten blijven?'




Ps De Blue Mountains is het eerste gebied dat uitgestorven genoeg is dat locals stoppen om te vragen "Are you okay?" als we weer eens langs de weg stilstaan, omdat (aankruisen wat van toepassing is, allemaal dus):
- Jackie roept 'plassen' (slechts 20 keer per dag)
- Liesbeth kreunt 'Ik heb een wegtrekker, ik moet NU eten'
- Coert enthousiast op de rem trapt voor alweer, ja ja, een Nikon moment.
 

Natuurparken en rellen (Budeena, Jervis Bay en Bawley Point)              12 t/m 24-12-2005

De afgelopen week zijn we ondergedompeld in natuurparken aan de kust onder Sydney. De één is nog mooier dan de andere en we moeten onszelf echt ertoe aanzetten om telkens weer te vertrekken. Lonely planet (voor de niet-backpackers onder ons, dit is zo'n beetje dé reizigersbijbel) schrijft over de zuidkust slechts 20 pagina's. Ik zou zo na 10 dagen reizen al 20 kunnen volschrijven. We zijn overigens de afgelopen 2 maanden slechts 1300 km naar het zuiden afgezakt. Dit betekent dus dat we de komende 11 maanden nog 20.000 moeten doen (oeps). Er is ook zoveel moois te zien in dit gebied! Toen ik eergisteravond (voor het eerst!) heerlijk een uur alleen over het strand liep tijdens zonsondergang heb ik mijn nieuwe mantra gevonden "het is NIET leuk om hier te wonen". Deze vervangt mijn oude mantra "Chris Zegers" (sorry dit is voor bijna niemand te begrijpen maar erg leuk voor mezelf als ik dit teruglees over 30 jaar). Goed terug naar mijn nieuwe mantra "het is NIET leuk om hier te wonen". Wat een geweldige combinatie van rust, ruimte en natuurkracht. Zonder hechte familiebanden en vrienden hadden we ons serieus afgevraagd waarom we in Nederland zouden wonen.

Het eerste natuurpark dat we aandoen is Royal National Park, direct grenzend aan Sydney. We reizen op zondag om de drukte te mijden, maar eigenlijk vinden we dat er best veel verkeer op de weg is. Als we het park inrijden heeft Coert het direct gehad, omdat het erg druk is met dagjes mensen (dat is dan weer niet zo slim op zondag). Ik dring er toch op aan om even te gaan kijken. Als we langs alle picknickende Australiërs de prachtige bushcamping in Budeena oprijden, parkeren we de camper pal aan een zoutwater mangrove; een adembenemende inham waar met vloed een laagje water in blijft staan, begroeid met bomen. In de verte zien we kinderen gillend van plezier over het water scheren met bodyboards. De motor is nog niet uit of Coert probeert de 1000 blauwe krabben vast te leggen, die in schollen over het glanzende zand dansen. Met 1 telefoontje is de overnachting geregeld (lang leve de creditcard en mobiel). 's Middags op de fiets belanden we in een heerlijk relaxed dorpje op het terras van een biologisch verantwoord koffietentje mét juiste levensinstelling (zie foto).

Ons buren blijken (weer) extreem aardige Australiers met 4 kinderen (zoals de meeste, de overheid geeft Aus$ 4000 per kind, kassa!). Het gesprek gaat al snel over maatschappelijke vraagstukken, want de rellen in Sydney zijn hier gesprek van de dag. We blijken zelfs die dag in rechts extremistisch rellenverkeer gezeten te hebben (vandaar die drukte op de weg) en Coert had zich die dag ook al afgevraagd waarom zoveel helicopters boven Sydney hingen. Je zult het niet geloven, maar we zijn (door water) slechts 3 km water verwijderd van de onheilsplek Cronulla. Tjonge niet te bevatten, zo'n vredige plek op aarde, iedereen geniet op een willekeurige zondag van de natuur en van elkaar (heel grote families met heel veel eten). Los van de volledige desintegratie van de aboriginal reservaten (met schrikdraad en al!), is het Australisch volk een smeltkroes van Aziatisch, West en Oost Europees bloed. Ik zou verwachten daardoor beter in staat culturele verschillen te overbruggen, maar ook hier is de schrik voor de extreme moslims en daarmee de ondermijning van de democratie ingeslagen als een bom. Hoe wij dat in Nederland oplossen? We vertellen over Fortuyn en Van Gogh en vol ongeloof horen ze onze verhalen aan, dit hadden ze niet achter Nederland verwacht. Maar bij ons is ondanks alles niet echt de vlam in de pan geslagen. Het voelt (althans voor mij) meer als een sluimerend onbehagen van onveiligheid. Hier zijn om en om 1000-en relschoppers op de been om de andere partij een slag te slaan (Libanezen versus rednecks). Verder proberen we zoveel mogelijk nieuws te mijden (ja zelfs Coert) en leven we in onze vredige liefdescocon van natuur, eten en elkaar. "Op vakantie zie je dat het leven toch anders bedoeld was".