|
| |||||
|
Laatste aanpassing 09-01-2010 |
|||||
|
We adore Maroochydore
3 t/m 6-11-2006
We adore Maroochydore
3 t/m 6-11-2006
|
|||||
Dát
hadden we nooit gedacht. Dat het laatste gedeelte dat we tijdens onze
reis aandoen- The Sunshine Coast- ons zo enorm zou aanspreken. De
combinatie van Australische kust en een beetje Europese gezelligheid (lounge-tenten
en knusse haventjes), maakt het hier zeer aangenaam. Omdat we de Gold
Coast, het Zuidelijke strand van Brisbane, een tegenvaller vonden vorig
jaar, hadden we van dit Noordelijk gebied ook niet zoveel verwacht. Wat
een meevaller, zeg, alleen we hebben ook een tegenvaller.... Sunshine
Coast zei je? Het regent de hele dag zo vreselijk dat we opgesloten
zitten in de camper en helemaal niets meekrijgen van onze geweldige
camping die pal aan zee ligt en op loopafstand van het centrum. Dat
hebben we gelukkig toch niet zo vaak meegemaakt tijdens onze reis. Toch
weerhoudt het ons er niet van, al rennend door de regen, echt dat
gereserveerde tafeltje bij de Japanner op te eisen. Mmmmmm vers
ingevlogen sardines, tonijn en zalm smaken ook heerlijk in doorweekte
onderbroek.
De volgende dag is een toppertje en we zijn helemaal 'in flow' met het
Sunshine-universum. Het is strakblauw en we besluiten het plaatselijke
zwembad uit te proberen, wat een waterwalhalla blijkt te zijn! Een
Olympisch bad, kinderzwembaden, verwarmde babyzwemles, grote
schoolzwembaden (Jackie kijkt haar ogen uit met al zwemmende klasjes) én
een heuse crèche voor 3 dollar per uur. Kijk als je dit nou eens in
Nederland had (met het 'buitenzwem' weer natuurlijk erbij). Jackie
ontdekt na een uurtje zwemmen en spelen de crèche pas, maar is direct
favoriet. Ja hoor schat natuurlijk mag je daar een uurtje spelen. Ik zet
ergens een handtekening, gooi een paar dollars op de balie en kus haar
gedag. En dan hebben
Coert en ik zomaar een uurtje 'vrij'. Achterelkaar
aan trekken we baantjes en nu voelen we ons echt gepensioneerden. Op de
zwembadrand komt een interessant gesprek op gang. Je zult het haast niet
geloven, maar zo 3 weken na mijn volledig onredelijk woede uitbarsting
en mijn "Ik wil nu naar huis"-actie, bespreken we serieus of we
overwegen te blijven. Nou ja, dat betekent, eerst terug naar Nederland
en dan 2 jaar de molen in voor een 'verblijfsvergunning'. We hebben op Fraser een Duitser ontmoet die als IT-er voor de overheid werkt en met 2
vingers in zijn neus $ 150.000 per jaar verdient. Kijk, daar kan je echt
goed van leven hier; huis met zwembad, wonen aan zee, nooit meer in de
file en geen gestress om beide zowel de denkbeeldige werk-ballen als de
zorg-ballen in de lucht te houden. En dan kan ik gewoon zo'n lekkere
miep moeder worden en met Jackie elke dag komen zwemmen in dit prachtige
buitenbad. Maar ach, als we alle voors en tegens afwegen, is het leven
in Australië toch niet alleen maar romantisch en het feit blijft, we
wonen gewoon erg graag aan ons plein in Utrecht. We kunnen geen leven voorstellen zonder familie, vrienden en Hollandse gezelligheid (whatever
t
hat may mean).
Als we het zwembad uitrollen, ploffen we heerlijk met z'n drieën op een
'daybed' dat aan de rivier en onder de boom van het lounge-restaurant
staat. Terwijl iedereen opgedirkt aan tafel een 5-gangen menu tot zich
neemt, relaxen wij heerlijk in zwemkleding van een lichte late lunch.
Verschil moet er zijn. De 3e dag verlummelen we op het strand en ik
fiets naast Jackie langs de boule-vard. Wat wordt onze meid al groot (en
oh, wat zal we haar roze fietsje missen in Nieuw Zeeland)
Underwater World is weer erg leuk met otters en een aquarium waar je
doorheen 'gevoerd' wordt op een lopende band. Als we bij de
zeeleeuwenshow op de tribune vol verwachting wachten op wat komen gaat,
kan Jackie alleen maar ademloos kijken naar een kankerpatiëntje in een
rolstoel met een maagzonde door zijn neus. Als ze blijft staren (net als
de rest van de zaal, vreselijk), zeg ik, "Nou kom op, ga dan aan hem
vragen". Ik moet natuurlijk wel met haar mee. Als zijn moeder een heel
ingewikkeld verhaal afsteekt over dat buisje, zeg ik "Oh, it's a special
straw for your chocolate milk". Nou dat vinden ze allebei prachtig en
zowel het verlegen jongetje als Jackie beginnen te lachen. IJs gebroken
en de show kan beginnen. We drinken aan de haven nog een colaatje waar
iedereen zo opgedirkt is dat we denken dat we een huwelijk 'gecrashed'
hebben.
Als Jackie graag aan alle veren en hoedjes wil aaien en voelen,
horen we dat er paardenraces zijn. Mm daar zij wij niet echt op gekleed.
Misschien hadden we voor vandaag beter onze horoscopen kunnen lezen,
want álles zit tegen. Om 5 uur 's morgens verwart Jackie ons bed met het
toilet met als gevolg dat we allemaal plotsklaps klaar wakker zijn. Ik
sta om 6 uur te wassen (is hier overigens heel normaal, 6 uur is
spitsuur in Queensland). Als Coert een paar uurtjes later onze DO even
langs de weg parkeert zodat ik kan uitchecken, rijdt een truckie onze
zijspiegel aan gruzelementen. Hij laat een kaartje achter en verzekert
ons dat zijn baas alles betaalt. Het is geen ramp natuurlijk, maar
zonder spiegel kunnen we (bijna) niet rijden en dat gaat ons toch weer
tijd en inspanning kosten om die spiegel te laten repareren. Gelukkig
vinden we gezamenlijk (ik ga achterin zitten en fungeer als
achteruitkijkspiegel "Ja, je kunt NU naar rechts"), een Holden garage
die wel zo'n Isuzu spiegel kan bestellen voor ons en morgenochtend zijn
we de eerste voor de monteur. Caloundra valt helaas erg tegen bij de
rest van de Sunshine Coast. We hadden beter gewoon rustig nog een dagje
in Mooloolaba kunnen blijven staan en deze dag helemaal kunnen skippen.
Ach, als je toch eens alles van tevoren wist in het leven, wat zou het
dan saai zijn!
De meeste buitenlanders die we gesproken hebben, vonden de Australia Zoo
-je weet wel van Crocodile Hunter Steve Irwin- een beetje tegenvallen en
'erg Australisch'. Nou hebben we een jaar rond mogen reizen in dit
prachtige land, maar wat dat nou betekent? Ik heb geen flauw idee. Wij
vinden onze Australia Zoo-dag in ieder geval hélémaal geweldig. Zullen
we inmiddels al zo geïntegreerd zijn? Het is een prachtig aangelegde
dierentuin en overal zijn verzorgers die tijd hebben voor een praatje en
interactie met de dieren mogelijk maken. We hebben veel dieren mogen
aaien (koala, vogels, krokodillen, hagedissen) of van heel dichtbij
gezien. Speciaal voor Jackie laat de verzorger de tijger een melkpakje
uitlikken, die pal voor het raam staat. Heel indrukwekkend, wat een
prachtig beest! Ooit wel een eens een Aziatische olifant gezien die
helemaal rood is van het Australische stof? In het grote Crocosuem wordt
een show gegeven (je weet wel slangen, krokodillen, echt op z'n Steve's,
veel show en enthousiasme). Wij zijn eigenlijk nog het meest gecharmeerd
van de geweldige vogelshow. De grootste en mooiste roofvogels en
papegaaiachtige scheren over onze hoofden. We rijden nog een stukje mee
op het treintje (Jackie ook weer gelukkig) en nemen dan afscheid. Wat
voel je hier veel liefde voor al die beesten en wat zien ze allemaal
gezond uit! Die avond blijkt ons laatste stop te zijn voor ons eindpunt
Brisbane (wisten we toen nog niet) en de camping wordt gerund door een
Nederlander en naast ons staan ook weer actieve Hollandse
gepensioneerden.
En dan komt alles in een stroomversnelling. Misschien hebben we domweg
geluk gehad (vast) of lag het aan Coert zijn uitgebreide voorbereidingen
(vast & zeker), maar blijkbaar hebben we een gewilde camper gekocht
vorig jaar. Vanaf het moment dat we DO te koop zetten op de site van de
CMCA (Camper & Motor Home Club Australia, waar we trouwens ook lid van
zijn), stromen de reacties van geïnteresseerden binnen. David was de
eerste die ons belde (en zo wisten we dat onze advertentie geplaats
was). Alhoewel hij ons verzekerde dat hij DO zou kopen (we hebben
uiteraard niets verteld over DO's koosnaampje), wilde hij geen
aanbetaling doen, dus bleef het toch een beetje onzeker. Wat als hij
uiteindelijk toch 'nee' zou zeggen? We houden andere kopers warm en
achter de hand, maar gelukkig allemaal voor niets. David arriveert op de
afgesproken tijd (hij is samen met zijn vrouw Lynn komen invliegen uit
de Snowy Mountains), vindt DO helemaal te gek en gaat die middag nog met
Coert naar de bank om het geld over te maken en naar Telstra om de
internetaansluiting om te zetten (he bah, wat zullen we die missen). Of
ze DO de volgende dag al kunnen meenemen? Gelukkig had ik al flink lopen
poetsen voor de proefrit. De volgende dag kunnen we het laatst
beschikbare huisje huren (voor een week), halen we 's morgens die hele
bak leeg en kan het grote werk beginnen. Nee, het valt best mee. Rond
het middag uur doen we de overdracht, tekenen alle
overschrijvingspapieren en rijdt Coert voor de laatste keer DO achteruit
de parkeerplaats af. Ik geloof dat niet alleen Jackie & moi
geëmotioneerd zijn, want Coert lukt het om tóch nog even een paaltje te
raken. Omdat ik een krijsende Jackie op mijn armen heb, loods ik Coert
onvoldoende achteruit. "Kijk, het blijft opletten met zo'n grote bak",
(DO is 2,40 breed) vul ik aan bij de life demonstratie van Coert.
Gelukkig is het geen deuk, alleen wat lakschade, maar vooral Lynn is erg
onder de indruk. Ze vindt het allemaal reuze spannend (ik herinner me
mijn eerste samengeknepen uurtjes maar al te goed), maar David heeft er
zin in, rijden met die bak. Alhoewel ik Jackie al weken aan het
voorbereiden ben op het naderend afscheid, deed ze de hele morgen heel
cool. "Dag camper, bedankt", zegt ze koud terwijl ik vraag of ze nog
afscheid wil nemen, voordat David en Lynn komen. Maar op het 'moment
suprême', als ze wegrijden met DO en wij ze staan uit te zwaaien, wordt
ze hysterisch. "Dat is mijn camper", gilt ze. Gelukkig weten we haar die
middag af te leiden met het zwembad. De daarop komende dagen vraagt ze
me nog wel 20 keer, waarom we de motor home nou verkocht hebben. Heel
geduldig leg ik het haar keer op keer uit, tot ook zij zin krijgt in
onze trip naar Nieuw Zeeland. Coert heeft voor onze laatste dagen een
auto gehuurd en we doen nog een keer net als vorig jaar South Bank stads
strand (Yep, dat vinden we nog steeds leuk) en een dagje Gold Coast
(Nee, vinden we nog steeds niet leuk).
Eigenlijk waren we van plan verschillende mensen op te gaan zoeken die
we al reizende ontmoet hebben, maar we hebben geen puf en willen toch
wat rust inbouwen voor Jackie. Ze slooft zich altijd zo enorm uit voor
anderen en dat willen we even niet. Als we later een afscheidsmail
sturen aan alle leuke Australiërs, die onze reis zo speciaal gemaakt
hebben, worden we bijna gelyncht. Jullie zijn in B'bane en komen niet
even langs voor een BBQ? Nee, sorry, volgende keer als we in de buurt
zijn komen we écht langs om jullie koelkasten leeg te eten en te
drinken. De rest van de tijd hebben we namelijk nodig de uitdagende taak
te volbrengen onze aardse bezittingen te reduceren tot 3 tassen; heel
veel weggooien, weggeven en opsturen naar huis. Op de dag dat we DO
uitzwaaien, komen gelukkig ook de broodnodige tickets naar Amsterdam
binnen. Wat zouden we beginnen zonder onze persoonlijke secretaris en
secretaresse, Jean en Liesbeth, oftewel Coert zijn ouders. Je kunt je
niet voorstellen, hoewel je alles tot in detail voorbereid, hoe veel administratie en geregel er toch blijft doorlopen in 
Nederland. Zo'n
reis als dit, ondanks de luxe van e-mail en internet bankieren, is niet
mogelijk zonder een oplettend thuisfront. Dus eigenlijk ook ode aan Jean
en Liesbeth en laten we vooral Laurens niet vergeten! Wat een bloed, zweet en tranen heeft hij weer gestoken in onze huizen en de boot! Voor
de geïnteresseerden onder jullie; zondag 22 April zullen we voet op
Nederlandse bodem zetten (oh ja en de boot is helaas niet beschikbaar
voor Koninginnendag 
want die ligt nog in Amsterdam, sorry). Deze tickets
hebben we nodig omdat we enkeltjes naar Nieuw Zeeland hebben en ze
anders bang zijn dat we blijven (dacht het niet). Omdat ons huisje in B'bane
zo kort beschikbaar was en we dit gebied 
wel hebben gezien, vertrekken
we eigenlijk veel eerder dan verwacht. En dan draaien de laatste uurtjes
in Australië zomaar voorbij. Het is gek, hoe lang je ook wegbent, hoe
vaak we in volledige tijdloosheid geleefd hebben, het einde nadert tóch
altijd. Tjonge, wat is dat kleine rondje rond Australië soepel verlopen.
Super soepel! Ode aan onze chauffeur, mecanicien, reisleider, fotograaf,
toiletleger, vriend, papa en echtgenoot, ode aan Coert!!!!!!!