Nog meer nattigheid en gezelligheid - Bundaberg tot Rainbow Beach   21-10 tot 1-11-2006
Saai, saai, saai..... - Walvisvaren                                                                                  24-10-2006
Klotsende oksels - Fraser Island                                                                        25 en 26-10-2006
Nog meer Medelanders - Rainbow Beach                                                    30-10 tot 1-11-2006
 

Nog meer nattigheid en gezelligheid - Bundaberg tot Rainbow Beach   21-10 tot 1-11-2006

En dan rijden we 21 oktober zomaar onze laatste landkaart op van Camp3, het wegenboek waar we ruim een jaar op getuurd en besloten hebben, 34.000 kilometer lang. Het is haast onwerkelijk dat we over 250 kilometer Brisbane weer inrijden, maar dan vanuit het Noorden. Dan zijn we dus letterlijk rond! Hopelijk is de verkoop van DO ook zo rond. We hebben een aantal serieus geïnteresseerden, die inkomen vliegen om te bezichtigen. Ja, zo gaat dat in Australië. En we hebben een deadline; 15 november moet DO spik en span zijn voor de eerste proefrit. Dat wordt dus dagen puin ruimen, vuilniszakken vullen en zand scheppen. Bundaberg wordt een winderige en regenachtige stop, maar we genieten van koffie in Bargara en uren jutten op het strand van Elliott Heads. En dan gaan we op naar Hervey Bay, thuisbasis van de whalewatch boten en Jeep verhuurbedrijven voor Fraser Island. Hervey Bay is gelukkig enorm opgeknapt de afgelopen 5 jaar (we vonden het vorige keer een nogal treurige bedoeling) en we staan weer heerlijk op een Big4 camping. Dat betekent dus zwembad, brandschone toiletgebouwen én andere gezinnen met kinderen. Het eerste jonge gezin dat Jackie alleen aandoet valt bijna om van verbazing, als Jackie al Engels pratend, hun oudste zoon Jelle, gewoon in het Nederlands antwoordt. Leonie en Bart zijn met Daan (1) en Jelle (gisteren 3 geworden) een paar maanden aan het reizen in Australië en NZ en zijn bekenden van Koen en Karin (die ze nét gemist hebben in Hervey Bay). Hoe klein kan de wereld zijn! Jackie leert Jelle, tot grote vreugde van Bart, in 3 seconden van zijn watervrees af. Uren dobberen ze in het diepe en Jackie begint al echt te zwemmen (met haar kurkje op haar rug). Ze hebben een iets hoger reistempo dan wij, maar we nemen afscheid met de belofte elkaar op te zoeken op het Zuider Eiland van NZ. Sowieso hebben we in Hervey Bay meer Nederlanders gezien dan het hele afgelopen jaar. Heeft Van der Valk een bus aanbieding naar Fraser of zo? We luieren over de boulevard en aan zee met koffietjes en pannenkoeken, het lijkt verdorie wel vakantie!
 

Saai, saai, saai..... - Walvisvaren                                                                                  24-10-2006

Helaas valt de walvistocht zwaar tegen. Zowel de crew, als de medepassagiers, als de walvissen zijn ingedut. Zo verrassend en enthousiast onze vorige ervaring was met de Humpback walvissen, zo saai is het deze keer. Er wordt niet gestimuleerd tot enige interactie met het gevolg dat ik als enige overenthousiast met mijn armen wild zwaaiend overboord hang (ja, ja, geleerd op díe vorige tocht). Zelfs het personeel aan boord gelooft het allemaal wel. Het is wel héél toevallig dat de walvissen steeds bij mij stil gaan liggen. Toch doet iedereen of ik knettergek ben, maar daar trek ik me al jaren niets meer van aan. 'Ga eens met die armen uit mijn videobeeld', gromt een te dikke toerist naast me. Gelukkig krijg ik bijval van 3 grappige Amsterdammers (Martin, Nora en gekke Berrie). Jackie is direct helemaal hoteldebotel van Nora en haar enorm lange staart en wil alleen nog maar bij haar blijven (uitermate aardige en knappe griet overigens). Jackie roept telkens als ze de kalf ziet, 'Kijk, daar is de mama walvis'. Nee, hoor, dat is de baby, kijk maar die héle grote, dat is de mama! Vol verbazing volgt ze de enorme beesten door het water. Zelfs Coert lukt het niet een fatsoenlijke foto te schieten (hij doet toch erg zijn best al duwend door de automatische klik-klak camera's). Nee, geen aanrader, zo aan het eind van het walvisseizoen. Laat die 100 dollar maar in je zak, het personeel is door zijn lach heen en de walvissen door hun kunstjes, die sparen hun krachten liever voor de grote overtocht naar Antarctica.
 

Klotsende oksels - Fraser Island                                                                        25 en 26-10-2006

We besluiten Fraser Island met eigen vervoer te veroveren. Alhoewel we DO door heel wat zand geduwd hebben, is dit grootste zand eiland ter wereld toch wat te veel voor onze trouwe vriend. Na wat gekleun en gestress van de verhuurmaatschappij, lukt het toch een Landrover Defender vol te gooien en op tijd op de ferry te krijgen. Coert is na een uur instructievideo kijken, dusdanig onder de indruk van het loerende gevaar op Fraser, dat hij zonder morren de dure aanvullende verzekering neemt. We hebben voor 2 dagen een 4 Wheel drive gehuurd en overnachten op een resort (kamperen was echt wat teveel gevraagd op dit moment van de reis). We zijn blij dat we een nachtje de camper uit zijn. Zo na een jaar merken we wel, nou ja Jackie en ik dan, dat we toe zijn aan wat meer ruimte om ons heen. Jackie groeit op het moment zo hard, dat ze zich continu stoot. Als we de boot afrijden begint het eigenlijk direct, veel zand, bakken met zand. Na 20 minuten hobbelen zijn we blij dat we een parkeerplaatsje tegenkomen om even op adem te komen en alles vast te sjorren. Ik heb heel slim een Eski (koelbox) er gratis bij onderhandeld, maar die vliegt natuurlijk die hele wagen door. Als ik uitstap zie ik een zeldzaam fenomeen; klotsende oksels, ja bij manlief dan. En mijn man is niet zo'n mietje (vind ik).Er moet best veel gebeuren voordat Coert gaat zweten. Ik ben dus niet de enige die het best spannend vind! Ik hou me natuurlijk goed voor Jackie, dat begrijp je wel. Kosten wat kost, wil Coert NIET vast komen te  zitten in het rulle zand, dus als het echt ruig, hobbelig en zanderig begint te worden, geeft hij EXTRA gas, zoals hij bij de instructievideo geleerd heeft, hij's fijn! We zijn allemaal best opgelucht als we zonder kleerscheuren (maar met olievlekken, brakke bak) bij Lake McKenzie aankomen. We doen nog even 'high 5' met de Amsterdammers, die veel slimmer met het vliegtuig gekomen zijn. Hun Jeep stond klaar op het strand. Anyway, Lake McKenzie is hemel op aarde. Een groot bijzonder zoetwatermeer (zijn niet alle meren zoet dan?) met kraakwitte stranden en zo druk als Zandvoort aan Zee! Omdat we pas de boot om 9 uur hadden (tnx to een veel te druk verhuur bedrijf, oké genoeg geklaagd), zijn alle tourbussen ook net gearriveerd. Het meer is er niet minder mooi om en stiekem geniet ik wel van al het testosteron van de (nu al dronken?) backpackers. We besluiten richting strand te rijden aan de Oostkust, waar de enige officiële strandsnelweg ter wereld ligt. In alle drukte vanmorgen hebben we niet eens een wegenkaart gekregen, dus we rijden maar wat op gevoel (rondjes) en als we een pijl richting ons resort zien (dat ligt toch immers ook aan zee?) volgen we die maar. Helaas zitten we op het zanderigste pad van het eiland, maar stapvoets en zwetend bereiken we toch ons einddoel. Achteraf hebben we het allemaal veel te serieus benaderd. Bij de overtocht de volgende dag blijkt, dat we enige zijn geweest die niet vast hebben gestaan, niet de low gear hebben gebruikt en niet de bandenspanning hebben verlaagd. Oké al doende leert men en mijn man blijkt dan toch ineens een goede chauffeur.

Het resort ziet er heerlijk uit, maar laten we links (nou ja eigenlijk rechts) liggen, nu willen we dat strand eindelijk wel eens op. Wat een genot!!! Keihard zand, rechts de ruwe zee, knallen maar (Jackie zegt "Rijden met die bak"). Helemaal uitgelaten neem ik foto's en stap ik uit om dit fenomeen vast te leggen (op de snelweg, wel oppassen hoor, haha). Het oude Maheno wrak ligt nog steeds te roesten in de golven (vooruit Coert nog een fotootje dan). We scheuren door naar het Noordelijke Indian Head (Watch Out voor de Wash out bij Eli Creek!). Jackie is toch wel moe en we besluiten niet mee ophoog te wandelen, maar kneuteren wat tussen de rotsen. Coert komt helemaal enthousiast terug gelopen en heeft haaien, schildpadden en dolfijnen van bovenaf bewonderd (balen). Volop genieten we van onze terugtocht bij laagstaande zon over het strand naar Eurong (het resort). Toch wel lekker dat we gekozen hebben om te blijven overnachten en niet hoeven te haasten voor de boot (inmiddels zijn alle daggasten van het eiland verdwenen). De hotelkamer is boven verwachting mét keuken en aan het zwembad. Alweer kies ik ervoor Jackie te vermaken in het zwembad, onder de douche en al kokend, terwijl Coert met een biertje het strand op verdwijnt voor ondergaande zon en dingo's. Mmmm er gaat hier toch iets verkeerd, denk ik, als Coert zo aanschuift en zijn overheerlijke zalmmaaltijd gaar en geurend voor hem klaar staat op de bar.

We gaan allemaal vroeg naar bed, we zijn moe én de zon in Queensland is wel heel fanatiek vroeg (om 4.30 gaat die al op, nee aan zomertijd doen ze niet). De volgende dag begint met de heftigste track van het eiland, dus Jackie is lekker aan het huilen en wil ook niet hiken als we bij de Lake Wabby Lookout zijn. Dan maar weer terug naar Lake McKenzie, besluiten we. Natuurlik valt Jackie onderweg bijna in slaap, maar kijkt bij elke heftige hobbel en bobbel boos en slaperig richting Coert. Of hij niet wat rustiger kan rijden. We ontdekken bij McKenzie dit keer ook een totaal verlaten strand en spelen en zonnebaden uren op de deze Goddelijke plek. Lunchen doen we aan een picknicktafel en wandelen vanuit Central Station om vervolgens weer de ferry op te rijden richting het vasteland. Jackie zegt het 's avonds heel pakkend als we de dag nabespreken "Een beetje spannend, maar wel leuk!".

           


Nog meer Medelanders - Rainbow Beach                                                    30-10 tot 1-11-2006



Rainbow Beach is een heerlijke plek en onderdeel van Great Sandy National Park (net als Fraser). Achteraf blijkt dit onze laatste rustige stop te zijn, voordat we de drukke bewoonde wereld weer in gaan (dat Sunshine Coast en Brisbane heet). We verbazen ons over de hoge kwaliteit van het eten, niet bewust van het Food Walhalla, dat nog geen 100 kilometer van ons verwijderd is. Geheel onverwacht staan we weer tussen de Hollanders die vermomd zijn als Aussies met een Toyota Landcruiser (trots mét winch) en een off-road campertrailer. Lucas en Jolanda komen met hun 3 boys (Mees 7, Jesse 5 en Boet 3, zie foto) emigreren maar kunnen niet kiezen waar ze willen wonen, heel Australië vinden ze prachtig (best handig als je komt emigreren). Jackie kleeft vast aan de drie leuke jongens en het valt mij (en Jolanda) op, hoe slecht Jackie eigenlijk Nederlands praat met Engelse zinsopbouw en accent. Het is erg leuk om de instelling en verwachtingen te horen van deze leuke Medelanders die hier voor het 'eggie' zijn. We vinden Rainbow Beach met prachtige stranden en lekker eten weer een aanrader van de bovenste plank! We worden uitgenodigd hun nog eens op te zoeken, als zij gesetteld zijn en wij nog eens Australië bezoeken, mmmm hoe groot zou die kans zijn? Later! roepen we elkaar na, als zij vanuit Rainbow Beach Fraser gaan verkennen (uiteraard kamperend, want ze zijn gek op Bush, echt al lekker aangepast dus). Met interesse zullen we het komende jaar hun reilen en zeilen blijven volgen via hun website.