Ons leven in de camper                                                                                                  28-11-2005

Op veler verzoek van het thuisfront en omdat we ons campertje echt gemist hebben tijdens de reparatie (van 3 en een halve dag!), hierbij een impressie van ons huishouden. De camper is ongeveer 15 m2 (dus ongeveer de grootte van onze badkamer thuis). Coert vindt dat we een jaartje weer op een studentenkamertje wonen, maar wel een erg luxe met eigen badkamer (warme douche op gas en toilet op 1 1/2 m. Een keuken van 2 meter mét koelkast, vriezer, magnetron, 2 afwas- bakken en een airco. Ik had best zo'n studentenkamer willen hebben (back in the days) dan had ik op elk feestje je eigen hotel op wielen bij je gehad. Ons karretje is bijna 4 meter hoog en met fietsen achterop ruim 7 meter lang, 2,4 meter breed en weegt ruim 4 ton. Met de zonnecollectoren op het dak en 120 liter water aan boord zouden we het zo'n 9 dagen uit moeten kunnen houden in het wild. Maar dat betekent ook geen airco (loopt op 220 volt) en met 2 vrouwen aan boord moet het chemisch toilet toch echt ook om de 2 dagen geleegd worden, dus dat houden we echt niet uit (we hebben inmiddels al 2 keer op een bushcamping gekampeerd, dus de douche is zelfs nog niet uitgeprobeerd). We leven dus eigenlijk best een luxe leven met elektrische tandenborstel en al. Ons bed is kingsize (bevindt zich boven de bestuurdersplaatsen) maar niet zo skyhigh (ca 65 cm). We slapen er erg lekker zullen we maar zeggen. Omdat onze camper een 6 persoonscamper is hoeven we 's avonds geen ombouwcapriolen uit te halen met de eettafel en -banken dus dat is wel zo relaxed. Jackie slaapt lekker achterin en heeft daar een eigen entertainment hoek met computer en dvd's. Mocht je nog een cadeautje op willen sturen dan is Dora favoriet (zie 'hoe ons te bereiken voor post restante adres in Melbourne), haar ouders zullen er ook erg blij mee zijn. Onze laptop draait overuren en heeft zich ontpopt tot tv, dagboek, cd-speler, fotobewerker en communicatiemiddel met het thuisfront. Verder bestaat onze entertainment voornamelijk uit lezen en we hebben inmiddels een heuse thuisbibliotheek van ca 30 boeken. Op elke camping haal ik de plaatselijke bieb leeg (waarschijnlijk is het principe 1 pakken en weer 1 inleveren, maar ach geen kip die ernaar kraait). Sinds kort is er ook een bijzondere vaatwasmachine geïnstalleerd en werkt als volgt; onderin een keukenkastje staat een plastic opbergbak waar alle vieze vaat in gaat en op een of andere manier (als ik heel lief ben en lekker kook) staat die 's avonds met schone vaat, gedroogd en wel, weer te wachten onderin het keukenkastje. Ons 4 pits gastoestel is toegegeven wat overdreven omdat we buiten staan te braden en te bakken op onze super gasbrander (we koken nog steeds niet op de buitenkeukens zoals de Australiërs, sorry zo aangepast zijn we nog niet).

Wat aardige feitjes op een rij over wat we zoal gebruiken in 4 weken:
- 1 liter container zonnebrand 30+
- 600 liter water (voor handen wassen, tandenpoetsen, etc)
- 120 liter drinkwater in 4 liter cans uit de supermarkt
- 40 liter Cola Light (oeps)
- 200 liter stort uit het chemisch toilet (he dat is verrassend we zullen maar zeggen dat Jackie veel chloorwater
   binnenhapt in het zwembad)
- 250 liter diesel

Forster, Port Stephens, Entrance, Northern Beaches                                                 1-12-2005

We hebben de afgelopen weken zoveel gedaan en meegemaakt dat ik zelfs geen tijd heb kunnen vinden om te schrijven, dus nu ik eindelijk zit weet ik bijna niet waar ik beginnen moet. De week in Forster en onderweg naar Sydney hebben we zoveel regen over ons heen gehad dat we dachten dat de zon ons voorgoed verlaten had en de afgelopen week hebben zoveel zonnen uren ons huid gebruind dat we ons niet meer kunnen voorstellen dat het ooit geregend heeft (elke dag boven de 30 C, zelfs op 1500 meter hoogte). Door al de regenachtige dagen was Port Stephens een hoogtepunt. Na een druilerige morgen maar weer een uitstekende lunch bij de art gallery annex koffieshop (zie je hier heel veel), besluiten we niet verder te rijden. De seconde dat we onze camper parkeren breekt de zon door. Op de kindertrampolines (tot 90 kg! zwaarlijvigheid is hier een groot probleem, maar heeft ook zo z'n voordelen) springen Jackie en ik ons in 1 minuut weer vrolijk. We genieten van de zon en het zwembad. De week ervoor hebben we in Forster alleen maar naar het zwembad gekeken en elke dag gefietst om ons te vermaken en ons zelfs laten verleiden tot McDonalds. Port Stephans is de omgekeerde wereld, een zeer rustig plaatsje, bescheiden en van grote klasse blijkt. Als we op de fiets de omgeving verkennen komen we bij een prachtig meer met de mooiste huizen pal aan het water en een haven, trés chique. Nippend aan ons wijntje in de haven wanen we ons even onder de rijken. New South Wales. Een zeer rijke provincie met zoveel rivieren, meren en zee dat je wel gek bent als je niet aan het water woont. Het ene huis nog mooier dan het andere maakt onze vervolgtocht door 'the Entrance' toch nog de moeite waard. Met kilometers meren aan de ene kant en zee aan de andere op een strook van nog geen 200 meter, maakt dit een van de mooiste wegen van Australië en alles wat we zien is inderdaad water, maar dan in de vorm van regen in bakken uit de lucht (de hele dag). Op het beroemde uitkijkpunt parkeren we naast een andere verdwaalde camper en besluiten zelfs binnen te blijven voor koffie. Met een muziekje en een keteltje kokend water wordt het toch nog gezellig, he gelukkig. Koekje erbij?

Met Dominiek & Niek in het vooruitzicht besluiten we kilometers te gaan maken om hun dichtbij Sydney te gaan ontmoeten (ook wel zo handig voor hen). Umina wordt kort, maar we genieten van fietsen langs het strand, lekker cappucino en 's middags in de regen in de verwarmde jacuzzi (lang leven 5 sterren campings). De Duitsers naast ons (met schattige dochter Clara) hadden in Queensland niet kunnen zwemmen vanwege de giftige jellybox kwallen en hadden gehoopt nog een weekje te kunnen zonnenbaden. Helaas. We merken dat het tegenvallende weer toch niet zo'n grote invloed op ons heeft omdat we zeeën van tijd hebben. Narrabeen gaat het worden hebben we besloten om N&N te meeten dus we stouwen de wagen vol met met lekkers; zalm, fruit, dippers, breezers, bier en rosé (volledige wine & dine voor de mannen). Als we bij de camping aankomen blijkt hun 2-persoons huisje zo belachelijk duur dat we besluiten dan maar 'all-the-way' te gaan. We huren het luxe-ste 6 persoons huisje pal aan de rivier (met wasmachine en droger, toegegeven dat helpt ons ook over de streep want regen en nattigheid is niet echt bevorderlijk voor onze hygiene aan boord). We hebben net onze tassen over, de koelkast gevuld en de mooiste kamer in beslag genomen (nee hoor) als de boys komen aanrijden. Wat fantastisch bizar om hen hier te ontmoeten. Net alsof ze even komen aanwaaien bij ons in Utrecht. Extreem gezellige dagen volgen van relaxed ontbijten, lekker touren langs inhammen en havens, samen koken en urenlang borrelen. He heerlijk om even bekenden om ons heen te hebben. Jackie is zo vertrouwd met hen, dat ze Dominiek tot in de wc wil volgen en Niek urenlang met haar in de speeltuin is en ingenieuze eendenspelletje bedenkt (lok de zeer brutale eenden met brood vanachter je schuilplaats en bespring ze dan zodat ze allemaal kwakend weg vluchten). Jackie giert het uit van het lachen. 's Morgens springt Jackie ze wakker op bed en kijken ze samen kinderprogramma's op de flatscreen vanuit het grote bed. Op hip Manly beach nemen we innig afscheid. Zij gaan terug naar Sydney en wij gaan door naar de volgende camping van waaruit wij Sydney gaan bezoeken (helaas geen campings in de stad).
 

De verkeerde camping, Sydney                                                                                      4-12-2005
 

Vanuit Manly beach via Noord Sydney naar de camping vergt al Coert zijn chauffeurskunsten. Wat is het hier druk, zeg! Supersmalle 3-baanswegen slingeren kilometers langs winkelend publiek en geparkeerde auto's. Ik heb al mijn concentratie nodig om voor navigator te spelen en tuur geconcentreerd van campingboekje naar wegenkaart naar verkeersborden. Op de camping aangekomen betaal ik klakkeloos 3 nachten vooruit en als we de camping oprijden kijken we elkaar moe en geïrriteerd aan. De campingplaats loopt zo schuin dat geen kopje blijft staan, het piepkleine zwembad is vies en de speeltuin zo vervallen dat het gevaarlijk is. Wat klopt er toch niet aan dit plaatje? Ik had een luxe camping in mijn hoofd van waaruit we Sydney aan kunnen doen en kunnen relaxen. Eerst maar eten. Met volle buiken komen we tot onze stomme verbazing erachter dat we naar de verkeerde camping gereden zijn! Coert had het verkeerde campingboekje te pakken (er zijn verschillende ketens) en ik was zo moe dat ik al mijn concentratie nodig had om te navigeren (al niet mijn sterkste punt), dat ik in al die uren het niet heb door heb gehad. Sufferds. We besluiten toch maar te blijven, een campingplaats te zoeken die meer waterpas is en de busverbinding lijkt ook niet al te slecht. De volgende dag stappen we vol goede moed om 9.30 uur in de bus naar Sydney. Ik voel me op en top toerist als we de Harbour Bridge over rijden en ik voor het eerst in mijn leven het Opera House zie en Sydney ons vol gloren tegemoet schittert in de zon. Als we de bus uitstappen doe ik een vreugdedansje. Op een of andere manier voelt Sydney toch als een hoogtepunt van de reis of misschien een soort omslagpunt, vanaf hier gaat het alleen maar rustiger worden en gaan we echt straks de outback in. Voordat we de stad verkennen, gaan we eerst langs het postkantoor en daar liggen 4 stuks post restante op ons te wachten, wat een verrassing! In Darling Harbour op een terrasje aan de koffie bekijken we de buit; brieven, een schilderijtje van mijn Moeder en Coert's moeder heeft ons een pretpakket gestuurd, drop, hagelslag, gestampte muisjes (daar was de douane minder blij mee, ik denk dat we vanaf nu op ergens op een zwarte lijst staan) stroopwafels en cadeautjes voor Jackie (o.a. raamstickers). Superleuk. We bellen toch nog maar even naar Niek & Niek, want die vliegen morgen pas, en wat schets onze verbazing, ze zitten 100 meter verderop aan de koffie. Als ze nog even aan komen waaien, voelt het net alsof we hier wonen en bekenden tegenkomen in de stad. Sydney verovert onze harten in 1 dag, wat een fantastische stad! We doen het bekende toeristische rondje; Darling harbour met al zijn terrasjes aan de boulevard, met de ferry naar Circular Quay, de trappen van het Opera house voor het Kodak, sorry Coert, het Nikon moment en lui lunchen in het gras van de botanische tuinen. Om 18.00 uur zitten we met de witvermoeide commuters een uur lang terug in de bus. Oké zo voelt het om te werken in Sydney, maar toeristje spelen is op en top.

De volgende dag verplaatsen we ons boeltje naar de bedoelde camping (20 km verderop). 's Middags worden we verrast door de Kerstman met een zak snoep voor Jackie (dat ze gewoon de hele maand december schijnen te vieren) en 's avonds zitten we in het net aangelegde 20 persoonsbubbelbad dat van rood naar groen naar blauw kleurt. Now we're talking. Een paar dagen geleden krijgen we een telefoontje van Louise, die we in Byron Bay ontmoet hebben in een restaurantje, om ons hartelijk uit te nodigen. 'Overwhelming friendly' zou ik de meeste Australiërs willen omschrijven. Denk je eens in dat je een wildvreemde ontmoet in de kroeg, een kwartier kent om vervolgens bij je thuis uit te nodigen. Als we straks terug zijn in Utrecht en een Australiër tegen zouden komen zouden we dat nu, denk ik, overwegen. We worden uitgenodigd voor een zondagsmiddag picknick met haar familie in een van de Oostelijke parken. Vanuit onze nieuwe camping kunnen vrij gemakkelijk met de ferry naar Sydney, das na 20 minuten rijden (stresse dus, dit is voor het eerst weer in 7 weken dat we iets op tijd moeten doen) en een klein uurtje met de boot, worden we enthousiast afgehaald door Louise in haar witte BMW. Single white female omschrijft haar het beste; engels wit, snelle baan, klein maar hip appartement, teveel gedronken gisteren (aan haar grote zonnebril op te maken). We ontmoeten haar ouders, neef en kinderen en genieten van een Australische picknick (avocado, kip en ham). 's Middags laat ze ons de zuiderlijke hippe stranden Bondi en Bronte Beach zien en dit is zeer herkenbaar. Het is daar zo druk als een zomerse zondag op Scheveningen! Hutje mutje liggen de handdoeken, hoezo een Australiër ligt hier niet in de zon? Als een goede Australiër betaamt blijven wij in de schaduw (of kwam het door die kater) en Coert en Jackie rijden als kinderen zo blij een rondje op het plaatselijke treintje. Als Louise ons in sneltreinvaart door het drukke verkeer heen loodst terug naar de boot valt Jackie in slaap in Coert's armen. Een zeer gezellige & geslaagde zondag dus. Na een dagje rust aan het zwembad doen we nog een dagje
Tarongaa Zoo.

Prachtig aangelegd tegen een heuvel overzien we Sydney's schoonheid nogmaals vanuit het kabelbaantje naar de top entrance van het park. Jackie is zo onder de indruk van de zeeleeuwen show (leeuw mij natspatteren, leeuw heel erg moe en moet nu slapen, leuke show) dat we na aanhoudend gehuil er niet onderuit komen en terug moeten naar de basins om langdurig één voor één afscheid te nemen van alle zeeleeuwen. Op speciaal verzoek hierbij een impressie van alles dieren die we tegenkomen, in dierentuinen of in het wild op de camper bijvoorbeeld (och het zal toch niet die grote spin zijn ,voor de kenner onder ons, dit is toch geen Funnelweb?)