|
| |||||
|
Laatste aanpassing 01-01-2012
|
|||||
|
Camping? Welke camping?
Kurramine
7 en 8-9-2006 Camping? Welke
camping? Kurramine
7 en 8-9-2006
Als we de prachtige camping aan zee op komen rijden, zien we dat Robert
en Melissa (ja, de ouders van) al hun vouwwagen aan het uitpakken zijn.
We hebben een plekje aan het strand gereserveerd en wonder boven wonder,
staan we zomaar naast hun. Als ik de deur opendoe, vliegt Jackie eruit
en sprint naar Lochie. Aangezien Lochie hetzelfde doet, komen ze zo
enthousiast op elkaar afgevlogen dat ze in de wilde knuffelbeweging
omrollen en lachend in het gras over elkaar heen rollen (had ik nou maar
een videocamera bij me). Nou moet ik toegeven dat Lochie ook echt een
lief en grappig jochie is (en ook best leuk om te zien!). Gezellige
drukke en knuffelige dagen volgen. Coert gaat mee krabben vangen met
Robert en Melissa et moi hebben veel raakvlakken en raken niet
uitgepraat. De kinderen gieren van het lachen in de hangmat of spelen
uren in het zand op het strand met kokosnoten, stenen en schelpen.
Jackie's step (noemen ze hier scooter) is een hit en Jackie vindt het
helemaal best dat Lochie daar uren op stept. Alle knuffels en aandacht
van Jackie worden hem soms tóch wat teveel en Brooke moet er ook aan
wennen dat ze haar grote broer zo
"Nee pap, daar pas je helemaal niet in, schuif eens op dan zal ik
die skelter wel even achteruit inparkeren." |
|||||
De reclamefolder belooft over King Reef Caravan Park, de camping van
héél Australië dat het dichtste bij de Great Barrier Reef ligt, King
Reef welteverstaan. Als ik ze bel om een plaatsje te reserveren krijg ik
een antwoordapparaat, helaas gesloten. De camping ligt niet alleen
dichtbij het rif, maar heeft ook Larry van dichtbij meegemaakt, zo pal
aan zee. Als we toch even langsrijden om polshoogte te nemen, zien we
dat de camping gewoon weggevaagd is en het ziet er niet naar uit dat ze
komend seizoen weer in business zijn. De Top Tourist camping die net
iets verder van zee ligt (wel 200 meter) blijkt bespaard gebleven en het
zwembad met Olympisch formaat kunnen we niet weerstaan, nou voorruit 2
nachtjes dan. De maanden juli, augustus en september zijn ideaal om Queensland te bezoeken, het is nog niet te warm of te nat, de 
jellybox
fish zijn er niet (dodelijke kwal) en wat blijkt, het is dan ook laag
water, waardoor de riffen heel mooi een paar uur droog staan bij eb (dat
zal Coert later ook spectaculair vastleggen vanuit de helikopter op de
Whitsundays, wordt vervolgd). We hebben 1 1/2 uur om vanaf het strand
tot onze enkels wadend een half uur naar het rif te lopen, daar een half
uur het drooggevallen rif te exploreren om vervolgens weer terug te
keren naar het vaste land. Je zult begrijpen dat een rif dat zo dichtbij
de 'beschaving' ligt, lekker stuk getrapt is en niet echt de
schoonheidsprijs verdiend. Maar de wandeling is een beleving en de
zeesterren zijn spectaculair! Als we teruglopen voelen we de snelheid
waarmee het water aan het stijgen is (1 cm per minuut). Een paar
enthousiastelingen achter ons waden tot hun borst door het water, die
gaan helaas niet droog thuiskomen. 
In tegenstelling tot de romantische naam,
vind ik Mission Beach niet eens zo
spectaculair. Toch komen we er niet weg en schiet Coert toch weer
paradijselijke plaatjes. Onderweg naar South Mission
Beach blijven we hangen in het plaatsje zelf en verlummelen 2 dagen met
zwembad en strand. Als het ons eindelijk lukt ons boeltje te pakken,
stranden we alsnog in South Mission Beach, 10 kilometer verder. Tja de
geplande camping ziet er wel errug mooi uit; restaurant, groot zwembad
met glijbaan, pal aan het strand (ook direct één van de duurste van onze
hele reis overigens). Nou voorruit dan maar, nou ja, we gaan eigenlijk
helemaal niet meer voorruit zoals jullie merken. Als ik die middag in
het zwembad lig met Jackie, zwaait een dame wel erg enthousiast naar me.
Echt zo'n scène dat ik eerst achterom kijk om te checken of het wel voor
mij bedoeld is. Ja, blijkt als ik naar haar toe loop, zij haar te grote
zonnebril van haar neus verwijdert, we hebben elkaar eerder een paar
minuten gesproken in Cooktown, ook aan het zwembad. Ze blijkt niet
alleen een dochtertje (Brooke) te hebben van Jackie's leeftijd maar ook
een innemend zoontje (Lochie) van 5. En hoe het gebeurt, gebeurt het, het
klikt van alle kanten met die 3. Van 's morgensvroeg tot 's avondslaat
spelen ze met z'n drieën, maar het wordt wel duidelijk dat Jackie en
Lochie steeds meer naar elkaar toetrekken. Bij afscheid wordt uitgebreid
geknuffeld en gezoend. Als we ze later weer zullen ontmoeten zullen we
pas merken hoe dol die 2 op elkaar zijn......
De verrassing van de dag is kipsaté en het wonder dat Jackie pas om half
vijf voor de DVD geparkeerd wordt. Een hele prestatie tijdens onze
saaiste dag ooit! We rijden in een uurtje van Cardwell (dat eigenlijk
ook al zo saai was), naar Lucinda in de motregen. We parkeren DO tussen
de 65-plussers, die van country music en vissen houden en dat 3 maanden
volhouden (ze komen overwinteren, het lijkt wel een bejaarden tehuis).
Het regent de hele dag en het hoogtepunt van Lucinda is de langste
industriële pier ter wereld (very interesting NOT). We passen ons aan en
doen helemaal niks. We komen de middag door met Uno en lezen (nou ja
ranzige roddelblaadjes uit de wasserette). Oh, wat zou ik me nu graag
onderdompelen in chocolade, koekjes en heel veel caramel, maar ook deze
vreselijke saaie dag wordt een noodzakelijke suikervrije dag, kan het
nog saaier??
intensief moet delen. We merken dat we
Jackie echt een beetje moeten afremmen en proberen haar tot rust te
manen (kansloze actie natuurlijk). Om de buren wat rust te gunnen (ze
vinden zelf Jackie's aanwezigheid natuurlijk helemaal geen probleem),
ondernemen we nog een leuke kinderwandeling in Paluma door het
regenwoud. Als we de voetstappen van de Cassowary* volgen, komen we
vanzelf bij zijn nest met blauwe eieren. Jackie vermaakt zich opperbest
en gaat zelfs bladeren verzamelen voor het nest. Na deze superinspanning
zoeken we weer de broodnodige ontspanning en eten handgemaakt mango-ijs
bij de plaatselijke ijsboer (blijkt natuurlijk een Duitser te zijn,
lachen). Onze buren sluiten zich toevallig ook weer aan. "Jackie, laat
hen ook even rustig van hun ijsje genieten!" (alweer een kansloze
opmerking, natuurlijk, Jackie zit alweer bij Lochie op schoot haar ijs te
delen). 
Als we een paar dagen later innig afscheid nemen (met groepsfoto om 7
uur 's morgens ofzo), heeft Lochie een armbandje voor Jackie gemaakt
(stilletjes hopen we dat het altijd zo onschuldig blijft met onze blonde
schoone). Dag lieve mensen, enjoy your life, thnx for being our best
friends! 
* De
Cassowary is een enorm grote vogel. Hij kan wel 2 meter
hoog worden en
behoort tot de struisvogelfamilie (denk ik). Vaak is hij agressief en
wordt helaas met uitsterven bedreigd. Hij vormt een essentiële schakel
in het regenwoud (overbrengen van zaden in zijn uitwerpselen) en de
Aussies doen er alles aan dit beest te behouden. Al vanaf Cape Tribulation worden we gemaand langzaam te rijden (ja met heuse
verkeersdrempels), maar we hadden er nog steeds geen één gezien. En wat
schetst onze verbazing? Op de camping in South Mission Beach komt er
gewoon één de camping oplopen en is mak genoeg om van alle kanten op de
gevoelige plaat vast te leggen, Bingo! Coert natuurlijk helemaal blij
(ik sta uiteraard nét even te douchen).
We merken heel goed dat de vaart uit onze reis is en dat we
zeeën van
tijd hebben. We blijven zomaar een hele week in Townsville. Townsville
is een zwak aftreksel van Cairns, met ook een
ontwikkelde lange
boulevard genaamd The Strand. Toch blijft een kinderparadijs altijd leuk
en verrassend voor jong & oud (zie foto!). Als ik een dagje griep heb,
blijkt The Strand toch een uitkomst en zijn Coert en Jackie de hele dag
zoet. Op een regenachtige zaterdag denken we even lekker te gaan
winkelen, maar wat blijkt? Alle winkels dicht en geen hond op straat.
Daar snappen wij als Europeanen toch helemaal niks van (en dan voelen we
ons ineens weer heel erg buitenlander en verloren). We eten en drinken
de verveling weg in een heel hippe loungetent, die dan uiteraard weer
nét te rustig is. Aan het eind van de middag fietsen we door een zware
regenbui kletsnat langs het strand terug naar huis. Als we het de
volgende dag nog een keer proberen lijkt het wel we omgekeerde wereld;
zonnig, druk, er is markt, de winkels zijn open en er is zelfs een
mobiele klimwand ingereden. Zondag is blijkbaar hier dé dag om te
paraderen. 
't Hoogtepunt wordt voor mij een bezoekje aan het
Aquarium. Tijdens het haaienpraatje, antwoordt een 10-jarig
jongetje trots "Nou al 14", op de vraag hoeveel tanden hij al gewisseld
heeft. De haai in de tank is inmiddels ook 10 jaar en heeft dan
gemiddeld al 10.000 (!!) tanden gewisseld. Voor het eerst zie ik een
(dode) haaienkaak van dichtbij met wel 5 of 6 rijen vlijmscherpe tanden.
Oei oei oei, ik ben weer