Coffs Harbour                                                                                                                 12-11-2005

Na de bekende stop bij Coles (de plaatselijk Appie) reizen we door Coffs Harbour aan de kust. Terwijl ik bij de balie van de camping sta te wachten om geholpen te worden (ook hier hebben ze wel eens computerproblemen en stress), zie ik witte wijn in de koeling staan. Ach, dat ben ik vergeten te halen en als ik vraag of ik die box wijn ook mag afrekenen, zegt de medewerkster dat er over een uurtje 'happy hour' is en ik word van harte uitgenodigd. We staan op een prachtige camping (zwembad, springkussen, speeltuin, direct aan de kust) en heel toevallig 50 meter van de bbqplaats waar de gezelligheid begint. Voordat ik het in de gaten heb, is mijn wijnglas 3 keer bijgeschonken en realiseer ik me dat ik die middag helemaal nog niet gegeten heb (lekker op tijd dus, not). De wijn is very cheapo, maar de gezelligheid is er niet minder om met de Aussies. De avond wordt afgesloten met marshmallows op een stokje, lekker klooien bij het kampvuur met de kinderen. Jackie heeft inmiddels (wel om beurten) zowel Zack als Brady (ik schat ook zo rond de 3 jaar) de camper ingeleid en staat inmiddels in haar blote kont. 'Nou dat wordt opletten voor de toekomst', grapt de (overigens niet onaardige) vader van Brady. Ja, ja het niveau van de avond is gezet.

"Ik heb overal blauwe plekken van jou" South West Rocks                                    14-11-2005

De liefde voor onze camper gaat niet over één nacht ijs. Alhoewel die best ruim is, stoten we ons continu of scheur je je nagels aan het ingenieuze doortreksysteem van het chemisch toilet. In Australië ben je continu op je hoede voor Redbacks of Funnelwebs (slechts dodelijke spinnen), echter onze gevaren schuilen in:

• schuin geparkeerde campers, waardoor een trapgat ineens heel aantrekkelijk lijkt, Jackie valt er voor het eerst uit (au au) en ik de volgende dag (sukkel!)
• nachtelijke zoektocht op pikdonkere camping van keuken naar camper met hete thee, ja ja, ook niet zo slim, verbrande handen dus.
• een blauw stuitje van het hobbelen door de bergen en fietsen of zou het toch komen omdat ik in een lachbui met Jackie van het bed gestuiterd ben?

Op de dag dat we vertrekken willen we toch nog even de stad zien, want we zijn die camping helemaal niet afgeweest. Coffs Harbour blijkt een charmante stad, dus dat wordt koffie drinken in de haven en nog even de noodzakelijk en nu al gehate Coles stop (we bunkeren wat af zo de hele dag door). Als we toch nog even bij een fotozaak naar binnen glippen in onze zoektocht naar Coert zijn droomlens voor zijn Nikon, belt de medewerker wat rond en wat blijkt, er is net één die morgen binnengekomen in Sydney (een fantastische sales pitch, maar ik houd mijn mond maar). Bestellen maar, roep ik. Al maanden probeert Coert zijn hand te leggen op deze zeer gewilde (en wereldwijd in backorder staande) lens. Beide creditcards worden letterlijk uitgewrongen (we blijken een daglimiet te hebben), maar we kunnen hem over een week ophalen in Forster. De geplande kustweg wordt ingeruild voor Highway, want het is alweer 14.00 uur. Aan het eind van de middag draaien we South West Rocks camping op. Plaatsje 38 is voor ons en je zult het niet geloven maar we staan naast onze Utrechtse vrienden, Isabelle staat te gillen en te springen als ze Jackie ziet zitten. Gezelligheid! Spontaan besluiten Wilbert en Carolien die daar al een paar dagen zijn, toch nog maar een dagje bij te boeken. Jackie is inmiddels zo gewend dat ze een uur lang bij Wilbert op schoot zit te stickeren en hem wilde kapriolen met haar laat uithalen in het zwembad. Coert schiet zijn camera vol met 6 maanden oude Sam. Er worden cd rommetjes uitgewisseld met foto's en James Blunt.
 

Heel a-relaxed hapje eten, South West Rock                                                            15-11-2005

Het was allemaal zo mooi bedacht. Wij zouden eerst een paar uur gaan fietsen om dan bij de plaatselijke Italiaan aan tafel te schuiven met onze Utrechtse buren. Onze fietstocht was prachtig, met de loopbrug over de rivier naar het strand ten Noorden van South West Rock. Heerlijk hard trappen langs uitgestrekte verlaten stranden in het zachte licht van de namiddag. Om 18.00 uur besluiten we alvast een voorgerechtje te bestellen. Een half uur later zijn onze buren nog niet in zicht, dus bellen we ze even maar we krijgen hun voicemail. We bestellen ook maar hoofdgerecht want het is lang geleden dat we uit eten zijn geweest en de kaart ziet er verrukkelijk uit! Dan betrekt uit het niets de lucht tot donker zwarte wolken en gieren de rukwinden ons om de oren. Shit, storm! We hebben de afgelopen weken alle soorten weer gehad (vanwege uitzonderlijk luchtstromingen vanuit Antarctica, zelfs de Australiërs blijven maar over het weer praten). Ach zo'n stormpje kan er ook nog wel bij, zou je denken, ware het niet dat de lucht strak blauw was toen we vertrokken en we hebben dus zo zonder omkijken de deur achter ons dicht getrokken bij de camper (inclusief ons 10 vierkante meter zonnescherm). Oké toch nog maar even Wilbert bellen. Hij vertelt me dat het spookt op de camping en dat de takken van de bomen komen. Zij hadden het niet aangedurfd om naar het dorp te komen lopen en vertelt er haastig bij dat ons scherm angstaanjagend klappert. Hij zal proberen het scherm op te rollen. Als het hoofdgerecht arriveert blijven de donkere luchten overdrijven en waait het minstens windkracht 7 met vlagen 9. Tja wat kost zo'n 'awning', zoals ze dat hier noemen. Toch al snel een paar duizend dollar, schat Coert. Dat is een iets te duur stukje tonijn, hoe lekker die ook is. Haastig schrokken we onze gerechten naar binnen en besluiten als de wiedewaai terug naar de camping te fietsen. Met die storm om onze oren en vallende takken zijn we voor eerst content met onze fietshelmen. Bij aankomst blijkt de windscherm ingerold (Wilbert onze held) en rijdt Coert de camper naar een 'boomvrije' zone. We overleven de stormachtige nacht zonder kleerscheuren. Na afscheid van onze buren, met de belofte dat er nog een etentje openstaat, vertrekken zij terug naar Sydney om hun airco te laten maken en zetten wij onze reis door naar Port Macquarie. Coert moet hard werken achter het stuur om de wagen recht op de weg te houden. De Kempsey stop voor aanschaf van onze wireless internet kost maar liefst 3 uur (en veel 0-en), maar dan heb je ook wat. Lekker relaxed mail lezen in de camper en hopelijk wordt het nu wat makkelijker om de site up to date te houden.

Port Macquarie                                                                                                               16-11-2005

Port Macquarie blijkt een levendige stad en onze camping is prachtig gesitueerd tussen het strand en de uitmonding van de rivier. Alle wegen zijn overigens prachtig, dit hele gebied lijkt op de Belgische Ardennen met palmbomen, merkt Coert op. En eigenlijk klopt dat wel; glooiende groene heuvels met beekjes en veel vee (en dus palmbomen). Helaas regent het en vinden we het koud (het is wel 22 graden). We zijn ongemerkt aan de warmte gewend en ik trek een lange broek, sokken en regenjas aan, brrrr. De dag wordt gevuld met shoppingcentrum, veel cappuccino en kapper voor Jackie. Uiteraard knippen ze geheel tegen mijn uitleg Jackie's pony veel te kort (gebeurt me overigens ook altijd bij de Cosmo) dus even geen foto's van Jackie de komende weken, sorry opa en oma (grapje). 's Middags gaan we toch maar fietsen, maar na een uur kliffen hijgen langs grijze regenachtige baaien geven we het op. Dit wordt niet onze dag. De volgende dag begint met miezer en in mineur. Coert is om 10.00 uur nog niet gedoucht (meestal ben ik dat). Kom op, roep ik, we gaan wat doen, lekker fietsen, regenjassen mee, we zien wel. Ik heb een prachtige route langs de rivier uitgestippeld (in ieder geval vlak hoop ik). Oh ja laten we ons voor de zekerheid toch maar een beetje insmeren, normaal zet ik het hele gezin van top tot teen in de 30+ na het ontbijt. De route blijkt met één woord prachtig! We rijden langs prachtige rivieren en nieuwbouwwijken (decadent IJburg zeg maar) en mogen gratis met de veerpont over. Wat een rust, wat een stilte, wat een prachtige stranden. De zon heeft zich inmiddels ook laten zien en we zijn allemaal weer helemaal oppietoppie. Onderweg naar de pont remmen we nog even bij de fietswinkel om een 2e handsfietsje voor Jackie te scoren, want die begint toch wel heel veel ruzie te maken om elk roze fietsje die ze op de camping vindt en zich toe-eigent. In onze bezwete fietskloffie ploffen we neer op het terras van een luxueus hotel aan de haven om met een glas wijn te genieten van een voortreffelijke lunch. Beter wordt zo'n dag niet, glimlachen we naar elkaar. De zon komt door. We sluiten de dag af met zwembad en patat. Een perfecte dag dus, op één detail na dan, we zijn allemaal voor eerst verbrand!

Bad karma en freakin' veel verkeersborden, Mannings Point - Old Bar                19-11-2005

Eigenlijk had ik al veel eerder wil schrijven over alle borden en waarschuwingen die we zien in Australië. Allemaal van die heel overbodige, als 'Laat je kind niet alleen achter in de auto' staat vermeld op het kinderstoeltje of 'Laat je kind niet in een boom klimmen, het kan vallen en zich ernstig bezeren' lezen we op een bord bij de camping. Ik kan wel uren tikken met alle volstrekt blonde teksten die we overal lezen. Maar goed nu heb ik een reden om over borden te berichten. Laat ik bij het begin beginnen. Eigenlijk wisten we het al bij aankomst in Mannings Point. Er hangt een nare niet te specificeren sfeer in het geheel uitgestorven vissersdorpje. "Bad karma", roept Coert en ik krijg voor het eerst ruzie met een omhooggevallen Australiër in de plaatselijke kegelclub, annex veredelde snackbar als Jackie direct het gokgedeelte inloopt. "Niet voor minderjarige", roept hij terwijl hij geërgerd naar het bord wijst. Ja, waar denk je dat ik aan het doen ben, blik ik hem terug terwijl ik Jackie probeer te pakken. We worden vriendelijk maar dringend verzocht het pand te verlaten, niet het minst omdat ik nog badkleding loop terwijl hier lange kleding verplicht is, zegt een ander bord. Ja, ja, ik ben al weg, het eten ruikt toch ook al niet zo goed. De volgende dag pakken we ons boeltje in en willen nog even koffie drinken in het buurplaatsje Old Bar. Coert begint wat te zelfverzekerd te worden achter het stuur en draait met een hand de camper de parkeerhaven in (alsof hij z'n Passat met stuurbekrachtiging rijdt). Ik gil omdat hij rakelings langs een geparkeerde auto gaat en terwijl hij geschrokken de camper tot stilstand brengt raken we een parkeerbord. Ja, dat is behoorlijk schade, zie ik, als ik uit de camper stap. De cab over blijkt van polyester en is voorzien van een prachtige scheur. Balend drinken we onze koffie naast alweer alleraardigste Australiërs, die op house hunting zijn en vrolijk vertellen over hun trip naar Europa. Na een uur zijn we over de schrik en we zijn vast niet de eerste die zo'n stunt uithalen dus dat zal vast wel weer gerepareerd kunnen worden. Forster blijkt alweer een leuke badplaats en we vinden de mooiste campeerplek aan de rivier op een luxe kindercamping. Een prima stad blijkt ook later om onze camper te laten repareren (we huren voor een paar dagen een huisje) en de lens van Coert is binnengekomen bij de fotozaak. Jippie!

Wat ik overigens nog vergeet te melden is dat we onderweg naar Mannings Point voor het eerst dirt road rijden met onze bak. We moeten een beetje wennen aan al het gehobbel en gerammel. Als we besluiten even een zijweg te nemen om het strand te bekijken komen we op de drukste camping ooit! Blijkbaar moet je een 4W weg nemen om Australiërs enthousiast te maken. Het natuurpark valt wat tegen (op die ene dode aangereden kangaroe na) en als we opgelucht het asfalt weer opdraaien zien we dat het park 'Crowdy Parc' heet, oké die hint hadden we blijkbaar gemist.