't Verschil tussen vakantie vieren en reizen                                                                 18-5-2006

Tijdens zo'n vakantie in Thailand voelen weer luid en duidelijk het verschil tussen vakantie vieren en reizen. Ja er is een verschil, een heel groot verschil zelfs. Jullie thuisblijvers (die inmiddels ook bijna aan de zomervakantie gaan beginnen) denken dat wij anderhalf jaar op vakantie zijn, maar jullie hebben het goed mis. Vakantie vieren is consumeren, volledig passief consumeren; zittend aan een tafel in het restaurant en consumeren die maaltijd en dat glas alcohol (doen wij nooit, nee echt niet!); liggend op een ligbed aan zee of aan het zwembad en consumeren die warme zon; liggend op een massagetafel en consumeren die aanraking, etc, etc. Als wij op vakantie gaan is de grootste beslissing hoe laat gaan we naar het strand, welke bikini trek ik aan en wat zal ik nu weer eens van de menukaart kiezen. Verder wordt alles geruisloos om je heen geregeld. Nou reizen in onze camper is sowieso niet geruisloos, dus daar houdt de overeenkomst al op. Reizen is plannen van richting en afstand, conditie van wegen checken, inschatten wanneer de volgende acceptabele supermarkt weer binnen bereik komt, boodschappen doen, koken, liefst gezond koken, wassen, opruimen, inpakken, zonnescherm in- en uitrollen, camper vullen met water, toilet legen, auto onderhouden, rijden, veel rijden en tanken, veel tanken, hiken, biken en ik zal het bijna vergeten opvoeden, veel opvoeden. We hebben een behoorlijk reisplan uitgedacht en we willen dat toch wel graag uitvoeren. Tja en dat je geheel naar eigen invulling en op eigen tempo kan doen, dat is dan natuurlijk bijzaak. Iemand die nog reizen wil? Niemand....? Ja denk maar eens aan ons als jullie allemaal van je biertje voor de tent in Zuid-Europa aan het chillen zijn..........


Wrang welkom in Perth                                                                                                   19-5-2006

We landen 's avonds laat op Perth alsof we thuis komen, maar niemand ons van het vliegveld komt ophalen. We slapen in een hotel met de intentie de camper de volgende morgen bij de garage op te halen en te vertrekken naar het Noorden. Als Coert de volgende morgen even belt voor de rekening (tijd voor groot onderhoud), antwoordt de service manager alarmerend, "De R3955 bedoel je, komen jullie die vandaag al halen?" Ach je hebt die bak pas 3 weken in je garage staan, dus dat valt ook wel mee! "Nee die ligt nog uit elkaar en onderdelen zijn in back-order". Voordat ik de beste man door de telefoon heentrek, besluit ik dat we een taxi nemen en onze koffers en kind net zo lang in zijn kantoor parkeren, totdat het probleem duidelijk is en opgelost wordt. "Je betaalt al mijn taxi- en hotelkosten tot onze wagen (by the way het is ook ons huis) weer op en top in orde is", zeg ik zichtbaar kwaad tegen iedereen die ook maar luisteren wil. Na een dag reizen en een korte nacht slapen heeft de arme, verontschuldigende man geen pretje aan mevrouw Piet-Schotanus. De accountant wordt opgetrommeld (volgens mij de hoogst opgeleide en duurste man in het pand) om ons naar het centrum te chauffeuren en de onderdelen zijn ineens beschikbaar bij een collega garagehouder. Kijk, dat klinkt al beter. Wij genieten van nog een dagje Perth (nog even onze 2e lading post restante halen, joehoe) en relaxen in prachtig Kings Park. Jackie is verbazingwekkend lief als de nood aan de man is. Aan het eind van de middag is dan tot echt onze camper weer klaar en vinden we ook nog een camping voor de nacht. Het voelt alsof we thuis komen als we de tassen uitpakken, wassen en de kledingbakken onder Jackie's bed weer inruimen. He lekker weer slapen in onze eigen 'cab over' en over elkaar heen kruipen naar toilet. Home sweet home. We nemen voor 't laatst afscheid van Wilbert en Carolien als we onze computertas halen. Onder de voorwaarde dat Jackie foto's meekrijgt van Isabelle, krijgen we ook haar de camper weer in. Dag lieve vrienden, het gaat jullie goed, we moeten er echt weer vandoor. Als we Perth uitrijden voelt het pas echt als een afscheid, afscheid van al het bekende om ons heen. Op naar nieuwe landschappen en vergezichten en hopelijk nieuwe vrienden. Ik voel de heimwee als een onwelkome gast mijn lijf intrekken.


Even rust                                                                                                              23 t/m 25-5-2006

In Kalbarri bouwen we een hoognodige rustpauze in. Jackie is volledig losgeslagen en moet onze liefdesbubbel weer in. We moeten allemaal weer wennen en in ritme komen (Jackie heeft nauwelijks naar ons omgekeken in Thailand, laat staan geluisterd). Kalbarri is een heerlijk plaatsje aan de uitmonding van Murchinson rivier met restaurantjes aan het water en prachtige fietspaden. Dus we rusten uit, fietsen, genieten van de pelikanen én vinden nieuwe vrienden. Jackie wordt uitgenodigd bij de buren voor het verjaardagsfeestje van Makala die 3 wordt. Samen pakken de meiden de enorme cadeautafel uit met feestmutsjes op en ronde buikjes van 't snoep. De meiden houden elkaar de daaropvolgende dagen lekker bezig en wij sluiten vriendschap met Dianne en Paul. 's Middags voor zonsondergang (vooruit of een beetje eerder) genieten we van bier, wijn, chips en dips voor onze camper, hun caravan, aan het water en ja zelfs in het restaurant. We genieten allemaal van een heerlijke maaltijd (best ever tot nu toe) en delen onze gedachten en gezelligheid alsof we elkaar al jaren kennen, ja er wordt zelfs gedanst, erg geslaagd dus. Als we afscheid nemen wordt er zelfs gekust, natuurlijk op mijn initiatief, maar vreemd intiem voor de Australiër, die je graag de hand schud en bij hoge uitzondering zwakjes aan de borst drukt.

Kalbarri National Park is eigenlijk het eerste -en daarmee ook direct het laatste- park dat we overslaan omdat we drempelvrees hebben voor de slechte dirt road. We hebben geen zin in zo'n georganiseerde stap-maar-uit-klik-maar-raak-en-stap-maar-weer-in tour, dus we besluiten een avontuurlijke kano tocht in de ochtend te boeken. Het enige avontuur blijkt gericht te zijn op mijn maag die eerst een vol uur moet kanoën voordat we een lekker vet bush ontbijt geserveerd krijgen. Dit is dus niet helemaal mijn ding; veel te vroeg op, te koud en mijn maag te leeg. Ook de omgeving laat te wensen over. Weet je nog dat we een paar maanden zoveel regen in het Zuiden hadden vanwege de Glenda Typhoon? Nou Glenda is dus pal over dit gebied getrokken en heeft huizenhoge overstromingen veroorzaakt (met een uiterwaarden van de grootte van Nederland). Alle oevers zijn bedekt met een dikke grijsbruine kleimassa. We hadden op elke willekeurige rivier in Australië deze kanotocht kunnen doen. Op een of andere manier hadden Coert en ik allebei plaatjes in ons hoofd van blij lachende toeristen in kano's door de gorges. Het hoogtepunt van de trip is het oude Ierse stel dat omslaat en de rest van de ochtend in een lachstuip terecht komt. Wij moeten Jackie dus manen heel stil te zitten op haar bankje tussen ons is, want ze zijn ook nog super instabiel. Ja hoor, meneer de toeroperator, een heel geschikt familie uitje en bedankt. Gelukkig zien we de volgende dag als we richting Monkey Mia rijden toch nog een deel van de prachtige gorges.
 

Afgerichte dolfijnen - Monkey Mia                                                                    27 t/m 30-5-2006

Een stel hippies in een woongroep aan de kust, ontdekken dat er een groep dolfijnen elke ochtend op een vast tijdstip naar de kant komt, zo begint het verhaal 35 jaar geleden. Er wordt een resort gebouwd, een restaurant en later ook een camping en een backpackers hostel. Inmiddels is het uitgeroepen tot Nationaal Park en wordt er veel onderzoek gedaan naar het gedrag van dolfijnen, dugongs en schildpadden. Daar sta je dan in de morgen met je benen in het koude water met 50 andere toeristen naar 7 dolfijnen te kijken. Maar je hoort ons niet klagen, het resort gevoel bevalt prima, we luieren op het strand of hangen op het terras, terwijl Jackie het grasveld op en neer rent. Met ieder kind dat ze tegenkomt wil ze racen tussen een aangelegd parcours van slippers. Eigenlijk wachten we op strakblauw weer voor onze zeiltocht (wel zo leuk voor de fotograaf). Helaas verslechterd het weer. Er ligt een hoogst ongebruikelijke wolkenband vanuit Azië over WA (ook wel jetstream genoemd). Ja, we hebben het eigenlijk wel een beetje gehad met het uitzonderlijk weer dit jaar. Ik mis mijn zeiltocht dus op de Shotover (een grote race catamaran) en besluit de volgende keer gewoon alleen te gaan en me niet van de wijs te laten brengen door mijn echtgenoot. We gaan dus niet besluiten niet te wachten op Dianne en Paul en de regen, maar door te reizen naar het Noorden. Zou het daar beter zijn?
         


Mag ik alsjeblieft naar huis?                                                                                            31-5-2006

Als ik mijn moeder aan de lijn heb gehad die haar best doet vrolijk te klinken, als kleinigheden in de camper zo beginnen te irriteren dat ik moeite heb om de kleine dingen klein en de grote dingen groot te zien, als Coert urenlang achter zijn camera kan verdwijnen, als de avond ervoor zo gezellig geweest is en we de volgende ochtend allemaal elkaar weer uit staan te zwaaien "Have a nice life, have a safe trip' (wat een leeg sociaal bestaan), als Jackie wakker wordt van de heimwee en om Lieve en Zilver huilt en ik dan nog uren wakker lig terwijl Coert zich omdraait en binnen een seconde weer in een diepe slaap verzonken is, dan fluister ik zachtjes de nacht toe 'Mag ik alsjeblieft naar huis?'

Als onze bioritme synchroon lopen en we elkaar op hetzelfde moment even leuk en lief vinden, als we 's morgens luieren en knuffelen en geen idee hebben hoe laat het is, als ik het zachte witte zand aan een groene zee onder mijn sportschoenen hoor kraken, als ik niet meer weet hoe ik ooit nog in het keurslijf pas van wekkers & wegtrekkers, breng- of haaltijden & gestresst file rijden, headlines en deadlines, als ik leer in het nu te leven en vreemdelingen in mijn hart sluit, als we intens genieten van een maaltijd, een wandeling, een boom, een salamander op een steen, dan moet ik toegeven dat het gevoel van 'Mag ik hier voor altijd blijven' toch vaker boven komt drijven.