|
| |||||
|
Laatste aanpassing 01-01-2012
|
|||||
|
Bruny
Island, Explore the Edge, verken je grenzen 11 en 12-2-2006
Nationale parken 14 t/m 17-2-2006 |
|||||
Omdat ik vind dat Coert Hobart niet mag missen, spreken we af op de
terugweg vanuit het Zuiden, te lunchen op Salamanca Square. Nu op naar
Bruny Island voor onze spectaculaire ecotour. De trip naar Adventure Bay
op Bruny Island is al een avontuur op zich. Een uurtje rijden ten Zuiden
van Hobart, rijden we onze Isuzu de ferry op. Bruny Island heeft een
zandlopervorm en het midden, de Isthmus Bay, is misschien 50 meter breed
met aan beide zijden de zee. Dit is prachtig te zien vanuit het
pinguïn-uitkijkpunt (ja vanaf nu komen we die natuurlijk overal tegen en
de ranger geeft 's avonds een rondleiding, gratis natuurlijk). In
adventure Bay staan we op een bijzondere camping (volgens mij gerund
door een kunstenaar) pal aan zee. Vanaf onze camper loopt een track
langs de kliffen naar de Fluted Cape. Helaas is aan het einde van de
middag Jackie behoorlijk moe, is het pad erg stijl en zijn de afgronden
langs de kliffen redelijk diep. Dit keer klopt de aanduiding van de
wandeling 'advanced walkers, not suitable for kids'. Oké, we gaan terug
en weet je wat, morgen varen we toch hierlangs met de boot.
Ik
heb 's morgens nog tijd voor mijn ochtendwandeling en zoals beloofd door
de campingeigenaar staat de witte Walibi op het strand op mij te
wachten. Ik trommel mijn 'jongens' uit bed en Coert schiet enthousiast
prachtige plaatjes. De witte Walibi is zeer zeldzaam, maar heeft hier
geen natuurlijke vijanden en het aantal groeit gestaag. Voordat ik mijn
ontbijt achter de kiezen heb, groet een groep dolfijnen ons in de baai.
Wat een dag en dan moet onze boottrip nog beginnen!
technologie (superwendbaar en snel), de grens van onze magen, de edge
van 
excitement en letterlijk de edge, de grens van het eiland met al
zijn prachtige kliffen. Wat een belevenis, probeer 'snelheid' maar eens
op papier te krijgen. De natuurschoon, alle dieren en het gevoel van een
achtbaan, maar dan vlak langs rotspartijen in combinatie met het
opspattend water in je gezicht, doen je gillen van plezier. Jackie staat
met 25 knopen nog steeds stoer op haar beentjes. De enthousiaste
eigenaar en
natuurliefhebber heeft de boot zelf ontworpen en laten
bouwen om maximaal van het natuurschoon van Bruny Island te kunnen
genieten. De boot is dus niet alleen spectaculair maar ook heel
functioneel omdat de slanke boot heel diep de spelonken in kan varen. De
hele toer gaat zo snel dat Coert blijft klooien met z'n toestel. Hij
krijgt géén tijd om instellingen te perfectioneren. Soms moet je dingen
gewoon ervaren, Coert! De tocht begint al uitermate prettig met 1000-en
dolfijnen om ons heen, overal opspattend water van de boot tot aan de
horizon. Dit grote aantal is heel bijzonder, ook volgens de kapitein,
want dan komen een aantal groepen dolfijnen dus samen, een soort
dolfijnenstad. De zeeleeuwen helemaal ten Zuiden 
van eiland zijn wederom
hartverwarmend. Op de terugweg legt de kapitein de boot voor de 'breathing
rock'. Een mysterieus natuurverschijnsel, want door de golven ademt de
rots letterlijk. Het water wordt zo hard naar binnen gezogen als een
ademhaling, om vervolgens uit te ademen in een enorme hoeveelheid
spuitend mist. Natuurlijk toont de eigenaar bravoure zijn
stuurmanskunsten door met volle kracht weg te varen van de 'uitademing'.
maar we worden allemaal gillend van plezier (incl. Jackie) hartstikke
nat. Ja, we hebben niet voor niets allemaal een regenpak aangekregen.
Als we weer terug varen, wil ik eigenlijk nog een keer, maar nu helemaal
voorin (dus zonder Jackie) en met verplichte gordels om. Helaas, sommige
dingen blijven 'once in a lifetime'.
Natuurlijk hebben we ook eens een misser of een volledige 'off-day'. Als
ons beide creditcards tegelijkertijd blokkeren, of ons dak in Utrecht
gaat lekken door de zware sneeuwval, of mijn huurder opzegt (waar
zouden we zijn zonder Laurens, die heeft weer 100 aanwaai-etentjes
verdiend als we terug zijn). Of als Typhoon Larry aan de Oost-kust een
deel van het Great Barrier Reef wegslaat (ja, daar moeten we nog heen)
of als Typhoon Glenda aan de West-kust dagenlang regen brengt (ja, daar
zitten we midden in). Of als we besluiten na ons Bruny avontuur de hele
dag te reizen om de 'Air Walk' te doen in de Tahune Forrest. We beloven
elkaar dat dit de eerste en de laatste keer is en blijft dat we een
airwalk of een tall tree walk (of hoe ze het ook heten) doen. Hoge
stalen stellages verneuken...sorry...vernachelen het aangezicht van de
regenwouden, zodat de toeristen op 30 of 40 meter hoogte door de
boomtoppen kunnen struinen. Alsof da
t leuk is, nee deze vreugde ontgaat
ons volledig. We kunnen niet genieten van deze dissonant. We blijven op
de parkeerplaats slapen, omdat we geen energie meer hebben voor verdere
activiteiten. Dit dieptepunt zijn we overigens al snel weer vergeten,
als we de volgende dag in de zon genieten van een lunch op het Salamanca
Square in Hobart. De middag wordt vervolmaakt met een prachtige
wandeling door het Mount Field National Park. Kijk dit vinden we wel
leuk. Het regenwoud is zo groen bemost en zo diep bebost, dat de
temperatuur met 10 graden daalt en de luchtvochtigheid tot 80% stijgt,
als we langs de rivier het nationale park inlopen richting de waterval.
Uiteraard maakt Coert de wandeling de volgende morgen nogmaals omdat de
waterval fotogenieker blijkt in het juiste licht. De prachtige bush camping ligt aan een rivier en Jackie vindt een leeftijdsgenootje
met superaardige ouders. We spreken af elkaar nogmaals boven Perth te
treffen over een paar maanden.
Vanaf hier begint het echte Nationale Park walhalla. We hebben nog 5
dagen voor 5 parken dus het reistempo wordt verder omhoog geschroefd.
Cradle Mountain/Lake St Clair is wel de bekendste, omdat hier de 'overland
walking track' loopt. Deze hike is circa 100 km en staat op de lijst van
Top 10 mooiste wandelingen ter wereld! Inmiddels bestaat er een
ingenieus inschrijvingssysteem om alle 15.000 wandelaars per jaar langs
de beschikbare hutten te lijden..uh te leiden. Wij lopen 15 februari een
deel rond het meer St. Clair (prachtig maar nog niet écht indrukwekkend)
om dan eerst naar Westen de
Gordon River (NP) aan te doen en dan op 18
februari vanaf het Noorden opnieuw het gebied te verkennen en de Cradle
Mountain in te gaan. Helaas is ons bezoek aan de Gordon River weer zo'n
misser van de bovenste plank. Dit is niet onze scène. De stad Strahan
bestaat alleen vanwege de toeristische boottochten en we moeten moeite
vinden om een plaatsje te vinden om te overnachten (helaas zonder
stroom). De eigenaar voorziet ons toch nog van stroom die avond en onze
buren kopen een cadeautje voor Jackie, een zogenaamd scrapbook. Dat wordt
hier heel veel gedaan en wij zouden het een plak-, kleur- en
herinneringenboek. Superlief natuurlijk van de buuf. We merken dat
Jackie veel opa- en omagevoelens losmaakt bij alle gepensioneerden, die
natuurlijk allemaal thuis een 3-jarige kleindochter hebben. De tour is
een echte rip-off; tussen de bejaarden luisteren we uren lang naar een
eindeloze woordenbrij van de kapitein over geschiedenis en visvangst. We
worden afgezet bij een eiland die jarenlang als gevangenis gediend heeft
en de gidsen ratelen maar door. Hé, hallo, we komen om de Gordon River
te zien, hoor, cut the crap. Eindelijk als we allemaal voor een
overdadige lunch zitten (ja ja all-inclusive), varen we de Gordon River
op en breekt de zon door. Coert laat z'n zalm staan (that's a first)
voor zijn Nikon. Er zijn maar 2 natuurgebieden in de hele wereld, die
niet aan 1 maar liefst aan 6 voorwaarden voldoen voor de Worldheritage
lijst. En dan te bedenken dat men overwogen heeft om hier een dam te
bouwen, dat heeft door de publieke druk een blijvende indruk
achtergelaten in de politieke arena. De oevers zijn prachtig
dichtbegroeid en diep groen. Vroeger stonden hier huizenhoge Huon Pines
die 2500 jaar kunnen worden (en een paar centimeter per jaar groeien).
Helaas zijn deze allemaal gekapt voor de scheepsbouw. Oké Gordon River zelf
was mooi, maar de gecaterde bejaarden tours gaan we in het vervolg
overslaan!
Als we richting Cradle Mountain rijden regent het dat het giet. En het
gezegde over het weer op Tassie klopt, want het trekt zomaar helemaal
open. Geweldig, de bergtoppen glimmen ons tegemoet. Bij onze prachtige
camping (toiletgebouw verstopt in heuvels en keukens met grote
openhaarden) gaan de pendelbussen omhoog het gebied in, dat is nog eens
goed geregeld (we krijgen bijna wintersportgevoel). Een Duitser die dit
gebied 'ontdekt' heeft noemt het Waldheim (thuis in de bergen) en heeft
een levensdroom het gebied bereikbaar te maken voor het grote publiek.
En dat is gelukt! Elk jaar brengen meer dan 250.000 bezoekers veel geld
in het laatje en alles is hier dan ook keurig verzorgd. In de bus omhoog
zijn we direct al onder de indruk 
door de aparte groene vlaktes en alles
staat kriskras door elkaar bergbloemen, vetplanten op rotsen tot
tropische palmen. We zien overal mooie tracks lopen (ja, waaibruggen)
maar besluiten helemaal naar boven te gaan en het rondje Dove Lake,
langs de voet van de Cradle Mountain, te lopen. In een heerlijk zonnetje
sjouwen, zingen, klimmen en huppelen we 5 kilometer om vervolgens weer
met de pendelbus teruggebracht te worden naar de camping. Kijk en dan
moeten er biertjes open....Wat een geweldige natuurkracht. Coert zet
met stip dit gebied in zijn Top 5.
Alhoewel we behoorlijk haast hebben, moeten we de volgende dag gewoon
nog één keer naar boven. Ditmaal beginnen we weer bij Dove Lake maar
dalen nu af naar het middenstation om alweer tata met de pendelbus terug
te gaan naar de parkeerplaats. Ja, zo doe je nog eens wat op een
ochtendje. Die middag nog rijden we naar de Noord kust, doen nog een
prachtige stop bij Rocky Cape NP (tik maar af) en pakken in Stanley het
laatste stoeltjesliftje naar 'the Nut". Dit is een rare 'puist-rots' die
zomaar uit het niets opgerezen lijkt te zijn. Als we de supersteile
afdaling
naar beneden inzetten, voel ik toch wel mijn benen van alle kilometers.
Met een heerlijke afhaalmaaltijd in de avondzon sluiten we deze drukke,
mooie dag af.