Brisbane Holliday Village                                                                                                23-10-2005

Tja, beginnen we al een beetje rust te krijgen na al die laatste hectische weken thuis? Als we bij het zwembad liggen zeg ik 'ja', maar als we ons 1000-dingen-te-kopen-lijstje afwerken in Crazy Clark, K-mart en Big W zeg ik 'nee'. De laatste weken in Utrecht waren extreem; van zeer relaxed afscheidsfeestje tot diep in de nacht buffelen om het huis leeg achter te laten voor Cal. De ochtend van vertrek ben ik in een roes. Laurens haalt ons op en de buren staan
's morgens vroeg buiten om afscheid te nemen. Alles wat ik kan denken is, 'hebben we alles, zijn we op tijd voor het inchecken'. Dikke tranen vloeien op Schiphol en tijd voor fatsoenlijk afscheid is er niet. Bij het inchecken zijn we al verdacht omdat we een enkele reis ticket hebben en Jackie bij mij in het paspoort trekt het computer programma van Singapore Airline niet. Coert huilt als een kleine jongen in zijn moeders armen en mijn moeder kijkt afwezig omdat ze weet dat als zij ook gaat huilen ik het niet meer heb. Jackie klemt zich aan mij vast en ik mag als enige haar wagen duwen. Lieve knuffels en cadeautjes worden in onze armen gedrukt. Heel langzaam begint het besef door te dringen tijdens onze goede vlucht. Geen deadlines meer, geen lijstjes meer (alhoewel), geen 'tijd' meer. Op Singapore airport zit ik op het zonnebloem dakterras te genieten van het tropische klamme weer naast een meisje, je raadt het al, die net uit Brisbane komt gevlogen.

Gelukkig hebben we een aantal dingen vanuit Nederland geregeld, dus zondagavond kunnen we zo ons mandje is. Om 4.00 uur 's morgens staat Jackie aangekleed met haar rugzakje naast ons bed. 'Naar beneden, broodje eten', zegt ze vrolijk. 's Middags lig ik intens gelukkig op het bed in ons vakantiehuisje te genieten van de cd's die onze vrienden voor ons gebrand hebben. Wat een rijkdom om zoveel liefde achter te laten. Jackie heeft zo haar eigen manier van afscheid nemen. Heel serieus houdt ze haar handje aan haar oor en belt Jan en Alleman om te vertellen dat ze even niet kan komen spelen omdat ze op vakantie is naar Australië. Als we hartelijk om haar lachen wordt ze erg boos. Af en toe verschijnt haar vriendje Ties van het kinderdagverblijf, waarvan we vermoeden dat hij zichzelf getransformeerd heeft tot haar onzichtbare vriendje, om een toetje mee te eten. Eigenlijk voelen we ons best thuis in Australië. Na wat gezoek met de huurauto, begint Coert aardig mee te komen in het verkeer. Echt missen doen we nog niemand, want met de telefoonkaart bellen we voor 3 cent per minuut van vast naar vast, dus we hebben gewoon de gebruikelijke 'wat doe je, hoe voel je je' gesprekken.

Na het eerste dealer bezoeken besluiten we dat we óf te weinig geld hebben óf het anders aan moeten pakken. We krijgen de tip de Traders Post te kopen en die middag is het direct al raak. Na een kort ritje met de eigenaar zie ik de glans in Coert zijn ogen en is hij klaar voor een bod. Ja doe maar, denk ik, waar beslissen we überhaupt op? Het is een zware camper met vrachtwagen motor, de camper ziet er vanbinnen ruim en netjes uit en de vraagprijs ligt op budget. Terwijl Coert alle details regelt ben ik getuige van een bijzonder upperclass Australisch gezin. Vader invalide, oudste zoon autistisch en hoogopgeleide moeder gefrustreerd thuis. Wat zijn we toch gezegend. Iedereen die we op het vakantiepark ontmoeten bevindt zich in een soort overgangsfase van stad naar stad, geen wortels, geen honk. Onze overgang van 5-sterren huisje naar 9 jaar oude camper zal wel groot zijn. Coert rijdt de eerste kilometers zoekend naar de juiste versnelling en afmetingen. Moet ik dit ook kunnen? Daar heb ik nog niet zoveel vertrouwen in, eerlijk gezegd. Maar goed, de opbergdozen zijn gekocht, de fietsen gaan hopelijk vanavond in elkaar, rijden met die bak! Van Brisbane hebben we nog niet zo heel veel gezien, Koala Pine (Jackie ruilt de knuffel van Zilver zonder pardon om voor een Koala beer) en South Bank op zondag. Er moet veel geregeld worden (overschrijving, verzekering) en dat we binnen 2 weken en route zijn is een hele prestatie!


Gold Coast                                                                                                                        31-10-2005

Hopelijk de laatste shoppingmall vandaag. Als ik hier nog één dag ben hebben we een winkelvakantie geboekt in plaats van de lekker de hele dag buiten zijn vakantie. Maar goed, de wagen wordt ingeladen met boodschappen en nog even op zoek naar een afvoerslang voor het grijze water. Als we klaar zijn is het 16.00 uur, lekker strak. Als we met schemering aankomen op de camping begint ons avontuur. Hoe parkeren we de wagen, waar is de elektriciteit, hoe legen we het chemisch toilet? Als ik Coert achteruit onze de campingplaats op laveer, maakt Jackie vrienden met de buren die vrolijk roepen, "Je kunt gewoon Nederlands praten hoor!". Een gezellige avond volgt met Klaas en Marleen en onder het genot van een biertje eten we onze sushi, hoe bedoel je 'outback down under'. 's Avonds gaan we als laatste naar bed (het is inmiddels al 23.30 uur poepoe) en staan als laatste op (wel om 8.00 uur). Zwembad en eerste fietstocht volgt. We zijn nog geen 10 meter onderweg of ik zie achterop Coert's fiets een klein knalroze helmpje bungelen. Mevrouw slaapt, of all times! Afgelopen weken is ze niet voor 22.00 uur op bed te branden.

Omdat de fietsen zo goed bevallen, besluiten we ze als vervoersmiddel te gebruiken voor een dagje uit naar Seaworld. Als ik bij de balie vraag hoever het is en ik op de vraag 'met pendelbus of auto' antwoord 'no by bike' (ik heb niet voor niets deze belachelijke fietshelm op), leggen 3 receptionistes in stereo verbijsterd hun telefoon neer. De fietstocht leidt ons langs prachtige stranden en we krijgen instant vakantiegevoel. Seaworld blijkt niet alleen Dolfinarium, maar Tikibad en Sixflags tegelijk dus daar zijn we hele dag zoet. De terugweg valt me zwaar, zadelpijn! Op de nacht van vertrek zet Coert de tassen nog even op de weegschaal en blijken we 10 kg overgewicht te hebben! Zo moe als we zijn maak ik midden in de nacht heel rare beslissingen. Mijn fietsbroek, mijn favoriete korte broek, allemaal lijken ze ineens totaal overbodig overgewicht. Gelukkig kunnen we hier alles krijgen, is kijken wat ik echt mis, nou mijn fietsbroek dus!

Coert heeft een briljant ogenblik als we aankomen bij Seaworld in ik mijn fiets op de immens grote parkeerplaats aan een willekeurig hek wil bevestigen. Hij loopt naar de balie en vraagt waar de 'bike parc area' is. Er was daar nog nooit een fietser gearriveerd laat staan een hele familie!

De volgende dag wil Coert direct de proef op de som nemen en bergen gaan rijden. Na zwaar geïrriteerde gebaren achter het stuur (zo van kan die bak niet harder), ervaren we definitief dat we een vrachtwagen rijden en gaat het in z'n tweede versnelling met slakkengang eigenlijk best goed. We kunnen 14% stijging dus aan, handig om te onthouden. Na een uur S-bochten draaien komen we bij de waterval en de draagrugzak van Jackie wordt voor het eerst uitgeprobeerd. Coert houdt het wel 10 minuten vol, dat wordt nog even trainen dus. Coert zijn plan is om de hele dag nationale parken te rijden (door de bergen) en 's avonds een bushcamping te zoeken. De zelfde middag nog liggen we aan het zwembad op de camping aan zee. Rustig aan opbouwen schat, bepaalt de muts van een moeder. De dag erna hebben we wél de perfecte dag te pakken. Dit is Australië ritme! In de ochtend prachtige B-wegen rijden langs het strand, op het uitkijkpunt je eigen kopje koffie zetten en genieten van de surfers, fruit kopen langs de weg in een idyllisch plaatsje, om 15.00 uur op de camping arriveren om na aan paar heerlijke wijntjes aan het strandhotel te besluiten om daar toch ook maar een hapje te eten. We hebben 3 weken familiecamping parken verruild voor backpackers hart en surf paradijs Byron Bay. Wat een verschil, we staan tussen de ge-airbrushde Volkswagen busjes en coole surfdutes. Ik voel me ineens heel volwassen. Verlekkerd wordt er gekeken hoe we ons immense zonnescherm uitdraaien, onze luxe stoelen uitklappen, de airco aanzetten en koude cola inschenken. Eat your hearts out! Jullie hebben de jeugd, maar wij de luxe, of zo iets. Ik weet nog steeds niet wie ik eigenlijk liever ben.

Byron Bay                                                                                                                           4-11-2005

Byron Bay is very hip & happening. Alle goede voornemens om eindelijk eens vroeg op te staan mislukken, gelukkig. Als we 's avonds nog een rondje lopen om een ijsje te eten, eindigen we in een hippie tent met live muziek. Jackie is niet meer te stoppen en staat voor aan het podium haar dansje te doen. Als we weg willen krijst ze de tent bij elkaar, ze had namelijk nog taart verwacht. Ja ze heeft haar trouwjurk aan (roze lievelingsjurk), we staan op een feestje, dus daar hoort taart bij, logisch toch? Als de plaatselijke bakker nog open blijkt, worden haar tranen gedroogd met een reuze kinderkoek. De volgende dag hebben we echt zondaggevoel. Iedereen ligt hier brak bij te komen in de hangmat van de (vast wilde) avond ervoor, met de uitdrukking 'even niet tegen mij praten de komende uren'. Wij genieten van uren lang ontbijten en tennissen met Jackie in het gras (ik gooi de bal en zij rent erachter aan). Vandaag is het bewolkt en regent het af en toe, een prima dag dus om eindelijk die site eens ergens te updaten en wat leuke kiekjes met het thuisfront te delen.

Yamba & Waterfall Way                                                                                                   9-11-2005

Wat is Australië adembenemend afwisselend! Na Byron Bay volgt een prachtige weg langs de kust en overheerlijke Italiaanse koffie bij de plaatselijke bakker in Lennox Head. Ballina is de volgende stop (want daar zit een goede werkplaats) om ons warmwater systeem te repareren. Een telefoontje naar Kelly (de vorige eigenaar) een paar dagen geleden helpt ons niets verder dus wordt het tijd voor professionals. Een half uur later blijkt het euvel verholpen; onervaren camper eigenaren. Ergens stond een knop verkeerd en de waakvlam bevindt zich op een onlogische plek (volgens Coert). "Dit zijn betrouwbare systemen, daar gaat u weinig trammelant mee beleven", stelt de mechanic ons gerust. Laten we het hopen. Eigenlijk zijn alle Australiërs erg content met onze keuze, betrouwbare stevige wagen die ook wel een dirt road aankan (zo ver zijn wij nog niet). Laten we hopen dat ons wagentje zijn belofte zal inlossen komend jaar. We kiezen voor de volgende Big4 camping in Yamba (deze keten bevalt ons erg goed, lekker gezellig met alle Australische gezinnen en niet te druk). Uitgestrekte velden tot aan de rivier tussen de suikervelden. We mogen gaan staan waar we willen en we zetten onze camper 50 meter van een andere camper met een verdacht Hollandse Batavus fiets en blonde koppies. Met Jackie bij je weet je binnen 10 minuten wie alle plaatselijke buren zijn, dus ook dit contact is snel gelegd. Niet minder om het aantrekkelijke roze kinderfietsje. Onze buren blijken niet alleen Nederlanders, maar Utrechters, te zijn. Ze woonden in Wilhelmina Park (400 meter van ons huis) en zijn naar Australië gekomen om te emigreren. Hun dochter Isabelle is 2 en de dames zitten gezellig samen keuvelend naar Winnie de Poeh te kijken. De avond wordt onder genot van koude witte wijn en bier gezellig en heeft diepgang omdat je toch aansluiting hebt met dezelfde achtergrond en interesses (iets wat we eigenlijk wel missen omdat alle contacten zo vluchtig blijken).

Als we 's ochtends wakker worden en de gordijnen van het panaroma raam bij Jackie openschuiven, zien we de eerste wilde kangaroes in 'onze achtertuin'. En groot ook, het mannetje is zeker over de 2 meter. Jackie gilt van plezier en zegt dat de kangaroe even hallo komt zeggen. Een heerlijke luier dag volgt, beetje naar het zwembad, lekker luieren en spelen in de hangmat. De meisjes rennen tussen de campers en delen naar hartenlust hun speelgoed.

De volgende 2 dagen gaan we de bergen in om de beroemde Waterfall Way te rijden en ik moet zeggen dat voelt al veel beter dan een week geleden. Coert vindt steeds vaker de juiste versnelling en met z'n drietjes naast elkaar voorin begint al heel vertrouwd te voelen (samen met Jackie stickeren als ze even een dip heeft blijkt ook goed te werken). Het is wel een beetje jammer dat jackie de linkerplaats naast alle ramen claimt en ik op het midden klapstoeltje hobbel. We komen bij een prachtige look-out (met restaurant in de tuin) en genieten van een veel te vette lunch tussen de plaatselijke motorclub. Voor het eerst zullen we overnachten op een bush camping en dat gaat als volgt; je schrijft je naam op een envelop, doneert een paar dollar en genieten maar. Alleen als we aankomen regent het en we staan in een donker bos. We zijn allemaal best moe na 250 km haarspeldbochten en ik draai een snelle en niet bijzondere pasta in elkaar (hé dit is al de 4de keer dat ik geheel tegen de afspraken in sta te koken, ach ik heb het ook zo zwaar). Eigenlijk zijn we automatisch in het traditionele rollenpatroon vervallen, Coert heeft nog geen pan aangeraakt, behalve dan om af te wassen of een eitje te bakken en ik sta vaak de was op te hangen terwijl Coert het oliepijl controleert of het chemisch toilet leegt of zo. Ineens zie ik het buiten opklaren en een rode gloed door de bomen komen. Ik ga nog even met Jackie bij de look-out kijken, roep ik terwijl we ons in onze regenjassen hijsen. Adembenemende plaatje wisselen elkaar af met het wisselende licht van de ondergaande zon. Coert komt ons achterna gehold en schiet 100 plaatjes vol, als een kind zo blij (zie grote panorama foto als bewijs). 's Avonds genieten we bij een kampvuurtje van de rust. Heerlijk hoor, maar morgen gaan we door, oké? Dit is me echt wat te stil (ik moet langzaam wennen aan het feit dat ik zo weinig mensen om me heen heb, letterlijk en figuurlijk). 's Morgens zijn er wederom kangaroes die ons goedemorgen wensen en Jackie denkt dat het elke keer dezelfde zijn die een innige vriendschap met haar willen sluiten. Sowieso ziet ze het verschil nog niet tussen plaatjes, nepdieren en echte. De nepdolfijn in Seaworld wordt uitgebreid geknuffeld en elk plaatje met een dolfijn of ander dier wordt gekust. De waterfall way maakt zijn verwachting waar en prachtige glooiende landschappen wisselen elkaar af met beekjes en bomen die volop in de bloei staan (heel apart paarse bloesem).

<vorige pagina>                                                                                                                 <volgende pagina>