Nog 10 weken te gaan…..15 oktober is The Day                                                          8-8-2005

Vanaf vandaag kunnen jullie ons volgen in de voorbereidingen en het aftellen naar de start van ons avontuur. Je zult het niet geloven maar het grote afscheid nemen is nu al begonnen en langzaam aan begint het bij mij door te dringen dat we écht weggaan en jullie allemaal 18 maanden moeten missen. Jeanne (zus van Lies) zei gister plotseling, “Ik zal nog snel wat foto’s nemen van Jackie en mijn meiden (Lieve en Zilver) want jullie zijn weg voordat je het weet”.

Al die maanden voorbereiding is natuurlijk alleen maar opwindend; buiten zitten aan onze tafel aan het plein en boven die grote kaart hangen om nog eens de route en planning door te spreken, tientallen campers uit printen van internet om ons een voorstelling te maken en keuzes te maken. Maar nu ik bezig ben met de zolder uit te mesten (had ik ook best 5 jaar geleden kunnen doen) kom ik alle foto’s, brieven en kaarten tegen van al onze lieve vrienden en families. Oh wat zie ik op tegen dat grote Schiphol moment. Het leek ons handig om op zaterdag te vertrekken zodat iedereen in de gelegenheid zou zijn om nog even langs te komen, wel zo gezellig maar wat zullen de tranen stromen……

Albertien (zus van Coert) woont in de UK en was 2 weken in Nederland met haar man Chris en kids Jack en Jiska om vakantie te vieren, familie te zien en afscheid te nemen van ons. Albertien komt nog wel invliegen in oktober om afscheid te nemen van haar grote broer, maar Chris zien we dus bijna 2 jaar niet meer! We proberen ze nog over te halen om ons down under op te zoeken, aangezien zij elkaar daar ontmoet hebben! Wie weet.

De dagen met de familie Schotanus waren beregezellig (zoals altijd), maar toen we met z’n allen bij elkaar waren kon ik toch die onderdrukte blik van Liesbeth (Coert’s moeder) niet ontkennen. Moeten we nu echt al haar kleinkinderen meenemen naar het buitenland? Alhoewel ze dat nooit zou uitspreken richting ons (“kind jullie moeten je eigen leven leiden”) voel ik me toch een klein beetje schuldig. Heeft ze eindelijk de mogelijkheid gehad een relatie op te bouwen met 1 klein kind in de buurt, vertrekt die ook weer naar het buitenland. Lang leve Skype/MSN.

Goed, genoeg over de minder leuke kant van de reis…. Hoever zijn we nu eigenlijk met de voorbereidingen? Gaat dat eigenlijk wel goed? Tja, dat vragen we elkaar dagelijks. We denken van wel, de visa zijn binnen (YES, we mogen een jaar blijven), de banen zijn opgezegd, Lies heeft inmiddels varend afscheid genomen van 8½ jaar Campina collega’s, Coert moet nog 6 dagen werken, de verzekeringen zijn bijna geregeld, het gesprek met de bank is achter de rug, de financiën zijn rond, wat vergeet ik toch…….. Oh ja ons huis in nog niet verhuurd. Klein detail en ik begin me hier toch een beetje zorgen over te maken. Vanmorgen heb ik de buurt afgefietst en op alle parkeermeters briefjes geplakt. Als we geen reactie krijgen zullen we een bureau inschakelen. Ik vind dat we de hoofdprijs vragen en daar hoort dan ook een huis bij dat in de puntjes is afgewerkt. Maar ja dat gaat Coert juist de komende weken pas doen. We zullen zien.

Laatste leuke detail, we hebben voor de eerste week "Landal Brisbane" geboekt om een beetje te acclimatiseren zeg maar (huisje, zwembad, dicht bij het strand, heel vervelend allemaal). Zie link Brisbane Holiday Village


Van droom naar plan naar realiteit van ons pré-pensioen                                         15-8-2005

Eigenlijk is het allemaal de schuld van Coert. Toen ik hem ontmoette op m'n twintigste zei hij "ogen dicht en prikken maar". Nee mam, dit was wel degelijk een eerbaar voorstel overdag boven een wereldbol. We wilden graag samen op vakantie en ik was eigenlijk nog nooit buiten Europa geweest. We geven de wereldbol een zwiep en ja hoor, als ik mijn ogen weer open priemt mijn wijsvinger midden in Thailand. De volgende dag koopt Coert 2 retour tickets naar Bangkok, overtuigt mijn ouders dat hij goed op hun jongste dochter zal passen en het backpack virus is begonnen. Na Thailand volgen Indonesië, India, Nepal, Cuba, Argentinië, Chili, Bolivia en Peru (sommigen landen worden door ons met andere lovers genoten) om uiteindelijk op onze gezamenlijke huwelijksreis (ja, toch gelukt!) in Queensland, Great Barrier Reef, Australia te belanden. We waren allebei wel klaar met (low budget) reizen, maar dit land, dit land......woorden schieten te kort, Australia you have stolen our hearts!

Dus toen Jackie haar eerste stapjes ondernam en ik zeker wist dat een 2-de zwangerschap niet in de nabije toekomst zal plaats vinden, werden de plannen gesmeed. Ik denk dat je de volgende minimale randvoorwaarden in acht moet nemen:

• zeker weten dat dit is wat je allebei afzonderlijk maar met name ook sámen wilt ondernemen
• iemand van het koppel wél financiële interesse heeft (hoe ik ooit Nyenrode heb kunnen afronden is mij nog steeds een raadsel)
• allebei inkomen hebt, zodat het ook daadwerkelijk mogelijk is om een spaarplan uit te denken

Goed, dus de excel sheets werden door Coert in elkaar geklust met het resultaat dat we dan circa € 90 budget per dag nodig zouden hebben; dit exclusief aanschaf van camper, verzekeringen en vliegtickets. Van dit bedrag moet er dus geleefd worden, zoals eten, camping, brandstof (Bush, Bush, Bush, help ons een beetje). Natuurlijk zou je het ook veel goedkoper kunnen aanpakken, als je een tweedehands auto op de kop tikt voor zeg € 2.000 en een tentje meeneemt kan je door grote delen van Australië vrij en dus gratis kamperen. Je beleeft precies hetzelfde, echter we willen graag getrouwd terugkomen dus gaan we het dit keer wat luxer aanpakken. Als 2-verdiener heb je relatief een rijk leven. Geld was er om van te genieten en te laten rollen. Met een kind wordt het allemaal alweer heel anders; Pampers, iedere-maand-weer-rib-uit-je-lijf-creche en natuurlijk willen moderne ouders ook parttime werken. Echter toen geld ineens zo'n duidelijk doel kreeg met Australië in het vizier, verdween in één keer dat gat in mijn hand (Coert sputtert op de achtergrond). Bij elk nieuw paar laarzen dat ik aan mijn voeten pas in de winkel denk ik, heb ik dit echt nodig of ga ik weer 2 dagen Australië verbrassen. Niet dus, nu uit trekken, terugleggen, vriendelijk lachen naar het winkelpersoneel en wegwezen hier.

En zo dag na dag, maand na maand en jaar na jaar (laten we vooral ook Coert zijn inspanningen op de boten niet vergeten) komt dat immense spaarbedrag in zicht. En dan ineens valt de puzzel in elkaar. Eigenlijk hadden we nog geen directe datum vastgesteld, ergens 2006 is de planning. Maar dan word ik helaas ziek, geeft mijn lijf aan dat ik mijn grenzen te vaak en te ver overschrijd en zitten we allebei op een dood punt in onze carrières (if any at all). Nu dan maar, zeggen we tegen elkaar (Coert boekt direct tickets, wat doet hij dat toch elke keer weer goed). De laatste echt belangrijke hobbel heet Australian Embassy. Ik schrijf een echte huisvrouw brief (oh het lijkt me zo enig om in uw prachtige land met mijn gezin te reizen) en verzamel al ons "vermogen" bewijzende papieren (tot en met aandelen pakketten die pas over 100 jaar vrij komen). Twee weken later vallen onze paspoorten weer in de bus met de stempel "one year travel upon each arrival, multiple entries up to July 2006". Joehoe, dat betekent dat we dus in theorie tot juli 2007 mogen blijven. Pff gelukkig hebben we die tickets niet voor niets aangeschaft.

Een bijzondere woensdagavond                                                                                    22-8-2005

"Jeeeee" gilt Coert door zijn mobiele telefoon. Woensdag 17 augustus 17.15 uur. Coert is onderweg van zijn laatste werkdag. "Laatste keer file, in ieder geval deze file en in Australië moeten we echt ons best doen een file te vinden, wat zeg ik, überhaupt een echte snelweg!", roept hij enthousiast. Als hij een half uur later het plein op rijdt, rennen Jackie en ik hem tegemoet met koude champagne en glazen. Heerlijk in de avondzon genieten we van dit memorabele moment. Jackie klinkt gezellig mee met haar glaasje water en bij elk slokje roept ze "proost" (ja ja, opvoeden is voorleven).

's Avonds komt Dominiek gezellig eten (al blijft het een uitdaging om gezellig met vrienden én Jackie te eten). De vriend van Dominiek, Niek, ("Niek & Niek") komt ook nog even aanwaaien voor een glaasje rosé en om nog even de plannen te bespreken, want zij komen ons als eerste opzoeken in Australië. Dan gaat de telefoon en Babette (en Bas, Campina) vraagt of hun Amerikaanse vriend, die voor Philips in Amersfoort werkt, langs kan komen om het huis te bekijken. Hij zou de volgende dag tekenen voor een huis in Amersfoort, maar wil eigenlijk véél liever in ons mooie stadje wonen. Ja, gezellig, roepen we in koor en als zij aankomen vindt hij een gezellig klassiek Wittevrouwen tafereeltje; rosé aan onze picknicktafel aan het plein. We schudden handen alsof hij onze beste vriend is (nou is Kell ook écht een superaardige kerel) en schenken hem joviaal een glaasje in. Hij valt van de ene 'oohh' in de andere 'ahh' als we hem rondleiden en besluit binnen 5 minuten dat hij graag ons huis wil huren. We hebben net die dag de bemiddelingbureaus aan de deur gehad, dus we zouden het helemaal niet erg vinden als we nu ons huis nu kunnen verhuren zonder tussenkomst (€) van anderen. Philips real estate belt ons de volgende dag met de vraag of het huis niet een beetje groot is voor iemand alleen. "Nee hoor, lekker ruim, alles beter dan al die hotels, toch?". Dan verklapt de Philips dame wat het hotelbudget is van mannen van dit soort kaliber. Nee, dat zit wel goed met die huurprijs, "we zullen ook 'housekeeping' voor hem regelen en ADSL natuurlijk, die kosten komen er nog bij", improviseert Coert. Laat dat Philips contract maar komen! Met dank aan Bas & Babette, zullen we een datum prikken voor een etentje bij onze favoriete restaurant, Le:en?

Wat doen jullie nou zoal de hele dag?                                                                           29-8-2005

Nou in eerste instantie is Coert heel druk aan het ontstressen (haha) en zijn we aan het genieten van elkaar gezelschap zonder tijdsdruk. Coert zonder 5 banen (werk, boot, verbouwen, echtgenoot, vader) is echt een verademing.....het is nu slechts nog maar de boot, verbouwen, echtgenoot, vader. Vooral van die laatste 2 banen hopen we veel te gaan genieten de komende 18 maanden. Heel langzaam begint het door te dringen dat we de komende 2 jaar niet zullen werken. Het blijft onwerkelijk en het moet dagelijks uitgesproken worden boven ons 3e kopje koffie (en zo is de ochtend al weer vervlogen). Eigenlijk zijn we met name actief met verbouwen, veel bijpraten want er moeten toch nog heel wat beslissingen genomen worden en administratieve zaken geregeld worden (allerlei machtigingen en verklaringen voor de bank, Jackie's basisschool, naschoolse opvang, reisverzekering, basisverzekering, overbruggingsverzekering, inmiddels zijn we driedubbel verzekerd om gek van te worden!).

En tja wat zullen we het meest missen? Onze fantastische oppas op zaterdag? Roberto ijs en gastronomisch wonder Goesting om de hoek? Een grote koelkast vol verse groenten en fruit? Uren bellen met zussen en vriendinnen om alleen maar te vragen "hoe is het met je?" De vertederde blik in de ogen van onze ouders als Jackie weer een stunt uithaalt? Even lekker zelf kind voelen bij je eigen ouders? Drop, vers bruin brood en oude kaas?
Was-, droog-, vaatwasmachine, magnetron? Eerlijk gezegd weten we het gewoon niet en willen we er ook maar niet al te lang bij stilstaan. We houden je op de hoogte als het zover is.

Coert zijn reactie op deze vraag is overigens, Wat zal ik missen? Wat zal ik niet missen, zal je bedoelen, laffe natte winters en laffe natte zomers. Coert zijn Oost-Europese bloed is duidelijk aanwezig wat betreft het weer. Hij is gek op landklimaat óf goed heet óf goed koud, maar alles tussen de 0 en 15 graden duwt hem spontaan in een winterdepressie.

Onze reis heeft geen bestemming (en meer spiritueel geneuzel)                            30-8-2005

De meeste mensen reizen om te zoeken en vinden vaak wat ze zochten bij thuiskomst. Daarom zijn wij dit keer zo slim ons thuis, ons gezin, mee te nemen op onze reis. Maar dat 'oneindige' zoeken en ontevreden gevoel is zeer bekend en heeft ook ons geluk jarenlang in de weg gestaan. Ik zelf ben de eerste generatie vrouwen die aangespoord is door onze vaders én moeders om al onze talenten te ontwikkelen en alle kansen te pakken. "Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid". Aardig detail is dat in het jaar dat ik geboren ben, voor het eerst vrouwen werden toegestaan op Nyenrode (om te studeren, ja). Echter al die keuzes en mogelijkheden maakte mij verre van gelukkig. Jarenlang verdronk ik in de gedachten van "had ik maar" en "niet goed genoeg". Altijd het gevoel gehad dat andere wegen me misschien meer voorspoed hadden gebracht (hetgeen leidde en leed tot een onmogelijke spagaat tussen de liefde voor Coert en de hang naar vrijheid en onafhankelijkheid). Coert daarentegen had een heel duidelijk doel voor ogen (ik spreek inmiddels over 15 jaar geleden). Om echt gelukkig te zijn moet je financieel onafhankelijk zijn. En zo was Coert al van zijn 14e jaar druk aan het ondernemen (van tuinbedrijf, naar bouwbedrijf, naar waterbedrijf, naar telefonie). Zonder veel positieve financiële gevolgen overigens.

Na jaren te worstelen met rare wereldbeelden en eindeloze excuses (ik heb teveel talenten om te kiezen) kwamen we op een punt dat we voelden dat we verdwaald waren en hebben we volledig het roer om gegooid (Landmark heeft hierin geen onbelangrijke rol gehad). We hebben diep in de spiegel gekeken, echt ontrafeld wat onze passie is, waar we ons goed bij voelen en al onze monsters uit het verleden begraven. Door intens in het 'nu' te leven en ons te concentreren op alle goede dingen, heeft ons oprecht geluk gebracht. "Geen beter leven dan een goed leven". Sinds ik me richt op mijn rijkdom zie ik mijn de hoorn des overvloed, iedere dag weer; al mijn lieve vrienden; de warme band met mijn familie; de liefde van Coert; het oneindige geluk met Jackie "Jij bent mijn moeder, jij bent lief, Jackie blij, Jackie knuffelen"; ons te gekke huis en gezellige buren; 's morgen Thai chi op m'n dakterras met de vroege ochtendzon op mijn gezicht. Pagina's lang zou ik kunnen vullen met mijn grote en kleine geluk en zelfs ook paradoxale zaken als de rijkdom om ziek te mogen zijn.

Je ziet het, geheel verlicht geniet ik van mijn "Love, Joy, Hapiness", wat overigens een stuk gemakkelijker gaat als je niet gehaast zowel ideale werknemer, geduldige moeder, sexy vrouw en hippe vriendin probeert te zijn. En dan nog word ik dagelijks teruggeworpen in de beslommeringen die me vreselijk chagrijnig kunnen maken (kind dat niet eet, niet stil zit, niet luistert, wel wakker wordt als ik slaap, het gekmakende repeterende karakter van de was, de vaat op het aanrecht, het opruimen van speelgoed en is die toilet nou al weer vies? En oh ja, ook niet te vergeten de geur van stinkvoeten in de badkamer, vooral die van de ander want die van mezelf ergeren nooit, toch?)

Heb jij wellicht ook behoefte aan dagelijkse bezinning in onze gehaaste levens? Laat je inspireren door de www.dagelijksegedachte.net (er staat elke keer weer een nieuwe op de startpagina) of het magazine Happinez.

RondjeAustralie.nl? Reis van je leven.                                                                          26-9-2005

Het grootste rondje van de wereld zal je bedoelen (35.000 km). Alhoewel we niet al te ver vooruit willen plannen, hebben we toch een poging gedaan (zie het 'Waar zitten we?'-kaartje). Grondslag aan de gehele ingenieuze planning is dat we dusdanig met de seizoenen meerijden, dat we de heetste gebieden (het Noordelijk gedeelte dus) bezoeken in het voorjaar, winter en de herfst en de relatief minder warme gebieden in de zomer. Op deze manier hopen we tussen de 23 en 33 graden te verblijven (we'll keep you posted). We vliegen (vanuit Singapore) rechtstreeks op Brisbane aan de Oostkust waar het dus lente begint te worden. We hebben daar een huisje in een vakantiepark geboekt omdat we van daaruit op zoeken zullen gaan naar die fantastische grote, weinig km, niet te dure, maar zeer complete camper. Je begrijpt het al, daar zullen we wel even zoet mee zijn. Er is namelijk ook heel wat papierwerk te verstouwen voordat zo'n motorhome op onze naam staat en verzekerd is (zo braaf als we zijn). Vanuit Brisbane gaan we met de klok meerijden om ergens tussen Brisbane en Sydney Dominiek & Niek in de wielen te rijden, want die landen half november in Sydney en komen ons dus tegemoet. Gezelligheid! We zullen in december en januari in de gebieden van Sydney en Canberra vertoeven om eind januari op de boot te kunnen naar Tasmanië (net na het hoog seizoen). In februari zullen we misschien nog zij aan zij rijden met Hedy & family (hoe staat het met de spaarplannen?). De maanden maart/april/mei zullen we 1000-en km's zuid en westkust zien (o.a. Perth). In mei hopen we vanuit Broome (of wellicht eerst weer terug over Perth) naar Bali te vliegen om vakantie te houden met Jeanne & Saïd en kids. Pufpuf reizen in en camper is vermoeiend en in mei wordt het vakantiegeld weer uitgekeerd (haha), dus even all-inclusive genieten van strand, cocktails en family. Na vast weer een hartverscheurend afscheid zullen we de rest van het rondje vervolmaken (vanuit het noorden ook waarschijnlijk nog even 4.000 km op en neer naar Uluru Ayers Rock). We zullen in de maanden augustus/september/oktober uitgebreid gaan genieten van Queensland, Great Barrier Reef en daar ook ons 5-jarig huwelijksfeestje vieren. Wie had dat gedacht dat we na 5 jaar onze huwelijksreis uitgebreid zouden overdoen en dan mét kind! De bedoeling is dat we aan de Oost-kust onze camper zullen verkopen en dan doorvliegen naar Sydney om Laurens toe te juichen, want die is van plan de Sydney-Hobart race 2006 te gaan varen. Ja, en dan door naar Nieuw-Zeeland (3 maanden) en hopelijk per zeiljacht over Frans-Polinesië om dan half April 2007 weer naar huis te kunnen voor Koninginnedag!! Reserveren de vaste gasten alvast deze dag voor ons 'kinderboot' feestje?

<volgende pagina>