Laatste aanpassing 09-01-2010

  Hier is de start
  Waar zitten we?
  Reisverhalen
  Dit is puur Jackie
  Plaatjes onderweg
  Een berichtje?
  Hoe ons te bereiken
  Links
  Alleen voor ons!

 

Ons meisje; "Jackie's gewenning"                                                                                 15-8-2005

Graag nemen we jullie mee in de belevenissen met en van onze peuter (Jackie is nu 2 1/2 jaar).
't Is toch niet niks om zo'n kleintje helemaal mee te slepen naar de andere kant van de wereld. Alhoewel enkelen in onze nabije omgeving twijfels uiten over de geschiktheid van ons plan, zijn wij er natuurlijk van overtuigd dat Jackie het allemaal geweldig gaat vinden! (We denken stiekem dat zij natuurlijk meer moet wennen aan ons vertrek dan dat Jackie daardoor getraumatiseerd wordt). Al vanaf haar geboorte ontpopt ons meisje zich tot een echte globetrotter. Een half jaar geleden trok ze haar jasje aan, deed ze haar rugzak om en kuste ons gedag met de woorden "Jackie gaat naar school", om vervolgens 200 meter onze straat uit te lopen richting de basisschool waar de buurmeisjes op zitten. Met 8 maanden sleurden we Jackie mee naar Egypte en het hoogtepunt van de reis voor haar was Schiphol. Kierend van plezier zat ze in de rugzak op Coert's hoge rug. Al die mensen en indrukken, geweldig. Jackie is echt een "nieuwe indrukken junkie". In het hotel verbaasde ze personeel, toeristen en eerlijk gezegd ook haar eigen ouders door gewoon van het buffet mee te eten (broodje, groenten, etc). Nee dat zit wel goed met onze meid.

De laatste weken zijn we haar echter actief aan het voorbereiden op ons vertrek. Bij elk vliegtuig dat overvliegt roept Jackie inmiddels "Vliegtuig naar Australië, papa gaat mee, mama gaat mee, Jackie gaat mee, Pippie (onze poes, red.) mag niet mee die gaat naar opa & oma". Inmiddels hebben we haar ook het fenomeen Camper uitgelegd. Alle plaatjes van internet uitgeprint en Jackie had zo direct al haar voorkeur "die is niet mooi, die is niet mooi, die is niet mooi, die is wél mooi, die kopen". Afgelopen week stond er een camper naast ons voor het stoplicht en toen ik haar vertelde dat die raampjes boven de bestuurder (de cab over) Jackie's nieuwe slaapkamer wordt waar ze mag slapen, nou vanaf dat moment is het helemaal géwéldig. Gister voorzag ik ons huis met de bekende "te huur" briefjes en Jackie ging helemaal los. De vrije vertaling van haar gebrabbel (heel bijzonder dat wij gewoon vinden dat ze al kan praten omdat we haar volledig verstaan) was "Papa & mama gaan huis verkopen, want we gaan in een camper wonen in Australië met kola (koala), kangaroo en fijn (dolfijn). Dat is leuk !"

Het scheelt vast dat ik haar dagelijkse avondritueel van "slaap kindje slaap" een vrijelijk invulling heb gegeven met de koala en de kangaroo uitvoering:Slaap Jackie slaap, daar buiten slingert een koala, dat is in Australië heel gewoon, daar leven ze in iedere boom, etc en Slaap Jackie slaap, daar buiten springt een kangaroo, met in zijn buidel een baby en die is heel erg moe en Jackie gaat naar bedje toe, etc.

Je hoort het, onze meid wordt lekker bezig gehouden en gelukkig niet alleen door ons maar ook op de crèche (zie link www.smallsociety.nl). Tot 1 oktober gaat Jackie nog naar het kinderdagverblijf op maandag, dinsdag en woensdag, zodat wij onze handen vrij hebben om het huis af te maken en in te pakken. Bij small society wordt er door de ouders altijd veel tijd en aandacht gestoken in verjaardag- en afscheidscadeautjes (het lijkt wel de übermoeder contest) dus ik ben al maanden om me heen aan het kijken voor leuke Australië frutsels maar heb inmiddels maar de hulp van onze 2 buurvrouwen ingeroepen (beiden werkend op een kinderdagverblijf). Ja, ja , waar je je al zo druk om maakt als je thuis zit. Toen ik nog werkte was is al heel tevreden als we allemaal om 8 uur 's morgens de deur uitwaren met schone kleren en een ontbijt achter de kiezen..........

Laatste leuke weetje, Coert werkt aanstaande woensdag voor het laatst, ons avontuur gaat nu echt bijna beginnen!!

"Mam, ik ben echt toe aan vakantie"                                                                            25-9-2005

Een aantal maanden geleden kwam deze hele volzin er foutloos uit bij onze kleine Jackie. Ze kijkt me serieus aan alsof ze het echt meent. We lachen hartelijk om deze vertoning. Echter week na week blijkt het waarheidsgehalte toch steeds hoger (en alhoewel wij al weken vakantie hebben, gaat zij natuurlijk nog gewoon naar de crèche). Jackie heeft het uitgebreid over alle kinderen op de crèche die wél met vakantie zijn en zegt om de haverklap als er een onbekend iemand bij ons op bezoek is "jij mag niet mee naar Australië". Mijn moeder attendeerde mij erop dat Jackie natuurlijk nog niet zoveel tijdszin heeft. Inmiddels is de BNN scheurkalender omgetoverd tot de we-gaan-naar-Australië scheurkalender. Ik neem Jackie ook bewust mee in het afscheidsritueel van bijvoorbeeld het uitzoeken en kopen van de Nemo-afscheidstaart voor de crèche (a.s. woensdag). Van het weekend hebben we samen de afscheidscadeautjes voor de kinderen van haar groep gemaakt. Jackie vroeg me grote cadeaus te kopen voor Astrid en Ellen (haar vaste leidsters). Oké madam, nog meer wensen? Soms voel ik me echt haar hofhouding.



Testosteron                                                                                                                       26-9-2005

Dat Jackie veel testosteron bezit was al vrij snel duidelijk. Ze neemt graag de leiding en leidt letterlijk en figuurlijk vaak de weg. Omdat ik een geheelonthouder ben van dit voor-jagers-onmisbare hormoon, roep ik gewoon (als ik weer 'ns de wegkwijt ben) "Jackie gaan we naar huis?". Feilloos weet ze welke kant ze opmoet. Ik ben benieuwd of dat ook zal werken in Australië. Midden in de rimboe zal ik roepen "Jackie girl, please show the way to our motorhome". Ander bijkomend verschijnsel is de interesse voor auto's. Al heel jong onderscheid ze automerken en types. Fietsend door de stad roept ze vrolijk "mama's auto" naar werkelijk alle Peugeot 106 en "papa's auto" naar de Volkswagen Passat. Ik oefen weken met haar als de auto's een andere kleur hebben of toch een afwijkend model hebben (hatchback ipv station). Dan als ze een keer bij Coert op de fiets zit, roept Jackie vol overtuiging en enthousiasme "kijk auto, lijkt op papa's auto, maar andere kleur, ander model". Zijn mond valt open van verbazing en vol trots verteld hij me het hele verhaal. "Jouw kind is een wonderkind!", roep ik gniffelend. Echter nu gaat het dus niet alleen meer om merken van auto's, maar Jackie heeft dus ook door dat er nog veel meer voertuigen zich bewegen over de weg. Inmiddels heeft alles een naam en ze herkent het echt van een grote afstand; camper, caravan lijkt op camper, geen camper maar kleine vrachtwagen (met name als ze wit zijn), vrachtwagen, bus, etc. Ik ben benieuwd hoe ze de roadtrains zal noemen in Autralië waarschijnlijk zoiets als "heel grote vrachtwagen, beetje eng, snel op de stoep, au, bloed, ziekenhuis". Op die manier steekt ze namelijk over (auto, au, bloed, ziekenhuis), nou ja als het effectief is willen we best een beetje angst aanjagen in dat kleine onoverwinnelijke lijfje van haar. We oefenen alvast met insecten, want ze vindt het ineens heel leuk om ze allemaal op te pakken (wat een timing!). Gister stond ze trots met een grote spin in haar hand. Tja, dan reageer je dus een beetje overdreven als ouder. Boos gaat ze op het stoute trapje zitten en dreunt op "spin prikt, Jackie ziek, Jackie ziekenhuis, niet pakken, papa roepen". En nou nog hopen dat we zelf de dodelijke Redback en Funnelwebs zullen herkennen. Ik heb me voorgenomen gewoon hysterisch te gaan gillen bij elke spin die ik zie. Ik ben van de EHBO zie je (nou ja lezen dan) en dan kom je achter weetjes en feitjes van down under, die je liever niet had willen weten.
 

Ijsklontjes en Kinderen Voor Kinderen                                                                       26-11-2005

Ach, lieve Jackie waar moet ik beginnen, zoveel gelukzalige momenten die ik een flesje zou willen stoppen, om opnieuw te openen en te beleven als ik oud ben en terug kijk op mijn leven. Als ik een aurafoto van je zou laten maken is die fel geel met knalrode cirkels. Je ben vrolijk, energiek, enthousiast met vlagen van eigengereidheid en doorzettingsvermogen. We krijgen elke dag honderd kusjes en knuffels en het is heerlijk om 24 uur per dag bij te te zijn. Als je 's morgens wakker wordt, klim je bij ons in bed en spreek je met een heel zacht meisjesstemmetje honderd uit over wat we gisteren gedaan hebben of over wat je vandaag wilt doen. Je klimt bijna in me en kijkt me verliefd in de ogen. "Mamia" is je koosnaampje voor mij en als je me heel lief vindt zeg je "Mamia Liesbeth". Je huppelt vrolijk in het rond op je slippertjes met je goudblonde haartjes die glinsteren in de zon. Als je iets heel leuk vindt (vaak in de speeltuin) zeg je "leuk, spannend, niet eng" en als iets lekker ruikt zeg je "stinkt lekker".

Alle veranderingen onderga je heel goed. De eerste weken moet ik wel bij je komen liggen voordat je in slaap valt, maar achterin de camper vindt je je slaapplekje al snel vertrouwd. Je graaft jezelf in met koala, 2 beestjes, poesje van Zilver en je kangaroe met baby in de buik. Na zeker 1000 keer de Kinderen voor Kinderen dvd gekeken te hebben, ben je het nog steeds niet zat (wij wel inmiddels) en voor de spiegel sta je de liedjes en de dansjes te oefenen. Als ik je vraag wat wil je eten, roep je "Kip, patat en appelmoes" of "Pizza". Dit heb je opgepikt van de liedjes (en pizza lust je niet eens!). Je zwemt al los met vleugeltjes in het diepe. Als Coert je vast wil houden, zeg je "Jackie doen, papa niet, papa moet wel in het water blijven". Na uren dobberen roep je verkleumd om mama. Ik moet je dan uit het zwembad tillen en een rokje maken van je Dora apen handdoek. Je hebt alles precies in je hoofdje. Uiteraard kunnen óf willen we niet altijd je wensen volgen. Soms gooi je je dan krijsend op de grond, maar wij hebben inmiddels alle tijd, dus laten je dan maar even uitrazen. Als dat met 40C in het zand op het pad naar het strand is, trekken de surfers geërgerd een wenkbrauw op.

Je wil altijd meedoen, zelfs als Coert en ik even staan te zoenen. Je stopt dan je kleine neusje tussen ons en roept "Jackie ook een kusje!". Je hebt briljant grappige opmerkingen en "een dag niet gelachen is een dag niet geleefd" is onmogelijk met jou in de buurt. De hangmat heet schommeldeken en als je naar de toilet moet roep je "Jackie moet poepen, dikke drollen of kleine keutels". Je bent al heel goed zindelijk aan het worden en wilt geen luiers meer om. Als we ergens zijn en er is geen toilet in de buurt, zeg je "Jackie moet plassen, maar dubbelslotje erop, net als oma Willy" en dan hou je het heel goed in. Je bent heel druk aan het oefenen met tellen in zowel het Nederlands als Engels (de Dora dvd helpt daar ook een handje bij), maar kleuren onderscheiden vindt je moeilijker (dit woord spreek jij overigens uit als moekelijk, logisch toch, makkelijk en moekelijk). Tegen rood zeg je steevast blauw en andersom. Helemaal geobsedeerd ben je door ijsklontjes. De hele dag wil je in de vriezer kijken of de klontjes al bevroren zijn. Als dat het geval is moeten ze door de melk, die je overigens nog steeds uit de fles wilt drinken. Papa roept dan, wil Jackie 'milk on the rocks' en dan roep jij 'Nee, met ijsklontjes'. Deze woordwisseling hebben jullie dagelijks. Jullie hebben zo je eigen grapjes. Van het stickerboek fenomeen is het einde nog niet in zicht. Ik had al 10 stickerboeken meegenomen uit Nederland die je allemaal al 'opgestickerd' hebt. Ik heb gelukkig hier ook een heel dik stickerboek gevonden, waaruit we elke avond voor het slapen gaan uit stickeren. Je plakt alle vingers op beide handjes vol, waarna we ze allemaal op de goede plek plakken. En dat moet heel precies van jou, anders zeg je 'netjes doen'.

Je bent een bruisende bron van energie en al meerdere keren zijn Australiërs spontaan op me afgekomen met de opmerking "wat een actief zelfverzekerd meisje, zeg". Veel uurtjes spenderen we op terrassen om koffie te drinken en dan wil jij chocolademelk. Je springt voortdurend trappetjes op en af, maar blijft altijd in de buurt. Als andere gasten het restaurant verlaten versper je de weg door je armen en beentjes te spreiden en dan roep je 'stop'. Toen ik een middag met je aan het spelen was in de hangmat, kijk je me ineens diep in de ogen en zeg je zomaar "mama dankjewel voor de vakantie'. Diep ontroerd besef ik me dat je heel goed door hebt dan het leven nu anders is. Toch komen de vriendjes en vriendinnetjes en de leidsters van het kinderdagverblijf nog dagelijks langs in uitspraken (blijkbaar zei Dean "kindermaas" in plaats van pindakaas) of in onzichtbare vriendjes (Ties is vooral favoriet en komt nog steeds dagelijks een toetje eten). Al hun namen weet je nog en als we 's avonds gaan slapen zeg je al hun namen 'Pien slaapt, Sara Lotte slaapt, Ties slaapt, Dean slaapt, Tiemen slaapt en vervolgens zeg je de namen van al neefjes, nichtjes, tantes, ooms, opa's en oma's.

Als je behoefte hebt om wild te doen, vraag je me "Mama wil je even gek doen?" Dan moet ik je net zolang rondslingeren tot we lachend en duizelig in het gras vallen. Je hebt ook al van die echte "Liesbeth" uitspraken overgenomen, als we weg gaan zeg je 'ciao, ciao' (of inmiddels ook bye bye), als je ineens terug wilt naar ons 'camperhuis' zeg je 'we gaan' en als iets te lang duurt roep je 'let's go' of 'rijden met die bak'. Laatst was je iets te wild aan het spelen en viel je bijna van een trapje, ik zie dat we verschrikt tegelijk onze hand naar onze keel brengen. Je mag dan veel op papa lijken, je bent vooral innerlijk (en qua mimiek en motoriek) echt mijn dochter.

 

Staartje in het wild en langzaam afscheid nemen                                                     13-12-2005

Sinds Jackie overdag volledig zindelijk is (nu zo'n 6 weken), heeft ze een nieuwe obsessie; onderbroekjes. 's Morgens wil ze zelf ééntje kiezen uit de collectie. Soms heeft ze daar zo'n moeite mee dat ze er twee over elkaar aantrekt, omdat ze ze even mooi vindt (al zou je dat niet zeggen, zie blote billen foto). Onderbroekjes brengen ook een ander fenomeen en dat is dat ze tussen je billen kunnen kruipen. Als dat het geval is (zo'n 20 keer per dag) roept Jackie "staartje, stop". Stop betekent sowieso dat we moeten 'bevriezen' en moeten stoppen waar we mee bezig zijn (ik heb haar dit geleerd om aan te geven, ook in het engels, dat ze het ergens niet mee eens is). Het 'staartje' moet door haar zelf (oh wee als ik haar daarmee help) uit haar billen gepeuterd worden. En het liefst natuurlijk publiekelijk. Ze begrijpt ook nog niet dat het eigenlijk wel zo netjes is op de toilet te plassen. Ze heeft het liefst haar billen in de wind, in de vrije natuur dus (hé van wie zou ze dit nou hebben?). Ze kient het vaak net zo uit dat ze plotseling 'plassen' roept (altijd weer alsof het de grootste verrassing is die haar plotseling overvalt) op een onmogelijke plek, zodat we wel gedwongen zijn, haar "in het wild" haar gang te laten gaan. Elk nationaal park dat we inmiddels hebben aangedaan is vereerd met een plasje van haar (of nog erger, oeps, sorry).

Jackie is op een aantal punten toch behoorlijk veranderd. Zo vrij en onafhankelijk als ze was, zo plakt ze nu aan ons vast (ook wel een beetje leeftijd verschijnsel geloof ik). Jackie zal en moet mee met elke stap die Coert of ik zet. Maar het meest opvallende is wel dat Jackie ineens moeite heeft met afscheid nemen, of beter gezegd dat ze bewust afscheid moet nemen van kinderen om haar heen en en dat doet ze in vertraagde modus. Als ze ook maar een kwartiertje met een kindje gespeeld heeft, moet er uitgebreid gekust worden (soms heel schattig en soms geheel ongepast afhankelijk van de andere ouders). Ook wil ze met kinderen mee de tent of caravan in (als desbetreffende kindjes al op bed liggen) om nog een nachtkusje te geven. Als we met Louise picknicken en haar neefjes vertrekken, realiseert Jackie zich dat te laat wat resulteert dat we ze 200 meter achterna rennen voor het afscheidskusje (de jongens zijn 10 en 12 en denken, nou toe maar dan). Ik bereid haar dus inmiddels voor op afscheid en probeer ervoor te zorgen dat kinderen om haar heen, niet zomaar 'ineens' verdwijnen, wat natuurlijk niet altijd lukt aangezien iedereen en route is. Als Jackie samen met een jongetje steentjes verzamelt op een willekeurige adembenemend uitkijkpunt in de Blue Mountains, vraagt Jackie als we weer vertrekken "Mag die jongen met ons mee de camper in?"

Als ik een middagje wil winkelen en naar de kapper moet, chanteer ik haar met de uitleg dat ik kerstcadeautjes moet kopen voor haar en papa en dat ze dan natuurlijk niet meekan, want dan is het geen verrassing meer. Als ik terugkom roept ze, "Jackie is heel lief geweest, nu wil ik een cadeau". Dat had ze niet helemaal goed begrepen (of juist wel, de donder). Tja, alle cadeau's die ik verzameld had voor Kerst of voor haar verjaardag zijn inmiddels al uitgepakt en in gebruik.